antikeimena

το Υποκειμενικό Τείχος των Αντικειμένων

2009-11-21T02:29:00.029+02:00

[1989-2009]
.

.

«Η Δύση μπήκε στο κεφάλι μου από τις διηγήσεις των δικών μου, από αυτοκινητάκια Matchbox, τα ξύλινα τουβλάκια, τα Lego, αργότερα δίσκους, βιβλία, φυσικά τηλεόραση, τις ταινίες, τη μουσική, τα ρούχα, τα αυτοκίνητα, την τεχνολογική πρόοδο που για εμάς ήταν άπιαστη…»

«Τώρα τα έχω όλα αυτά. Και είναι υπέροχο. Είμαι ευτυχισμένος και επιπλέον είμαι ελεύθερος. Αλλά μερικές φορές σκέφτομαι, ότι θα ήταν ίσως καλύτερα να είχαμε λιγότερα αγαθά, αλλά να τα αγοράζαμε με πιο ήσυχη συνείδηση. Ξέρετε, στη Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας, ήξερες τουλάχιστον πως ό,τι αγόραζες αποκλείεται να έχει παραχθεί με εκμετάλλευση ανηλίκων εργατών, ή από ανθρώπους που πληρώθηκαν ένα-δύο δολάρια την ημέρα. Θα ήθελα, η αφθονία που απολαμβάνω να μην είναι ηθικά προβληματική.

Ίνγκο Σούλτσε, ανατολικογερμανός συγγραφέας [1]

Η εποχή που ακολούθησε το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν μια περίοδος ισχυρών πολιτικών εντάσεων, αλλά και μεγάλης δημιουργίας. Μιας δημιουργίας που άγγιξε κάθε τομέα ανθρώπινης δραστηριότητας: από την παραγωγή προϊόντων καθημερινής χρήσης, μέχρι τα ανώτατα επιτεύγματα στην επιστήμη και τον πολιτισμό.

Η τέχνη και το design δεν ήταν περιφερειακά συμπτώματα της πολιτικής κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου: έπαιξαν έναν κεντρικό ρόλο, εκφράζοντας και συχνά προκαλώντας τις κρατούσες πολιτικές και κοινωνικές αντιλήψεις της εποχής [2].

Τα δύο κυρίαρχα πολιτικά συστήματα στις ισάριθμες σφαίρες επιρροής που οριοθέτησε το σιδηρούν παραπέτασμα, χρησιμοποίησαν τα υλικά αγαθά και τη σχεδιαστική τους ταυτότητα για να εκφράσουν τα δημοκρατικά ιδεώδη της κοινωνίας που το καθένα οραματιζόταν. Το Ανατολικό Μπλόκ επικεντρώθηκε στις κοινωνικές ανάγκες, η Δύση στις ατομικές επιθυμίες. Προέκυψαν έτσι δύο προσεγγίσεις του design. Η πρώτη, απόρροια των προπολεμικών θεωριών του Μοντέρνου Κινήματος, ήταν προοδευτική, ρεφορμιστική, πιστή στις αξίες της οικονομίας, της ειλικρίνειας και της ωραίας μορφής. Η δεύτερη διαμορφώθηκε με όρους της αγοράς, γύρω από την ιδέα της ελευθερίας επιλογής του καταναλωτή και της ατομικής έκφρασης μέσω της πρόσκτησης αγαθών [3].

Ο πλουραλισμός των καταναλωτικών προϊόντων που κατέκλυσαν τη Δύση, αποδείχθηκε και το κύριο όπλο του Καπιταλισμού απέναντι στο συλλογικό στόχο της Κομμουνιστικής Ουτοπίας. Ενώ, οι δύο προσεγγίσεις του βιομηχανικού αντικειμένου, δεν είναι άλλες από τις δυο κυρίαρχες οπτικές στο χώρο του design σήμερα: μία λειτουργοκεντρική, η οποία αντιμετωπίζει το σχεδιασμό ως επίλυση προβλημάτων και στοχεύει στην κάλυψη αναγκών και μια δεύτερη, προσανατολισμένη στον ηδονισμό της κατανάλωσης και την εκπλήρωση της επιθυμίας.

Πολλά είναι τα παραδείγματα των αντικειμένων που θα μπορούσαν να ντύσουν την επιγραμματική μας προσέγγιση στο ρόλο των αντικειμένων ως φορέων πολιτικής ιδεολογίας και κοινωνικών οραμάτων. Τίποτε όμως δεν θα ήταν τόσο χαρακτηριστικό όσο ο πίνακας του Πολωνού ζωγράφου Wojciech Fangor “Postaci” (figures).

Δύο τυπικές φιγούρες της εργατικής τάξης με τα σύμβολα της αγροτικής παραγωγής στα χέρια, κοιτάζουν αποφασιστικά μία τρίτη φιγούρα που κρύβει τις σκοτεινές της προθέσεις πίσω από τα σκούρα της γυαλιά. Μακιγιαρισμένη, στολισμένη με αξεσουάρ μόδας και με ένα φόρεμα που φέρει τα διακριτικά της Coca-Cola και της Wall Street, κρατά σφιχτά το πορτοφόλι της, ως ένδειξη των εγωκεντρικών της επιθυμιών.

Σ’ έναν καμβά σοσιαλιστικού ρεαλισμού, ο Fangor απεικονίζει με τον πλέον λακωνικό τρόπο την ιεραρχία αξιών που καλλιεργείται στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, από τη Σοβιετική Ένωση του Στάλιν. Η παραγωγή είναι ανώτερη από την κατανάλωση και η δημόσια ζωή θα θριαμβεύσει απέναντι στις ιδιωτικές επιδιώξεις [4].

Δύο ανθρώπινες συμπεριφορές, δύο συστήματα αξιών, δύο κυρίαρχα πολιτικά μοντέλα: η ιστορία ενός ολόκληρου αιώνα σε έναν πίνακα…

αναφορές:

[1] Παύλος Τσίμας, εκπομπή «Έρευνα», Επιστροφή στο Βερολίνο, MEGA, 10/11/09

[2] Εxhibition “Cold War Modern: Design 1945-1970”, Victoria & Albert Museum, exhibition website

[3] Crowley D., Pavitt J., “Cold War Modern: Design 1945-1970”, V&A Publishing, London 2008, σελ.75

[4] όπως παραπάνω, σελ.129-30

περισσότερα:

για όσους επιμένουν ...αντικειμενικά, ακούστε την ιστορία των δύο κατεξοχήν συμβόλων της αυτοκίνησης στις δύο πλευρές του Τείχους: το Aνατολικογερμανικό Trabant και το Δυτικογερμανικό VW Beetle
για να ενημερωθείτε (ετεροχρονισμένα) για την έκθεση Cold War Modern: Design 1945-1970, στο Victoria & Albert Museum (25 Sep 2008 - 11 Jan 2009)
για να παρακολουθήσετε την εκπομπή του Π.Τσίμα Ερευνα: "Επιστροφή στο Βερολίνο" της 10/11/09 (MEGA)

Jano

2009-07-12T12:21:00.023+03:00

«…και έπειτα θα υπάρχει και αυτό που μένει ανείπωτο. Υπάρχει πάντοτε ένα μέρος που ανήκει στην τάξη του άφατου, και αποτελεί μέρος του παιχνιδιού …Εδώ βρίσκεται το διακύβευμα. Επειδή, αν ένα αρχιτεκτονικό αντικείμενο είναι αποκλειστικά και μόνον η απόδοση μιας λειτουργικότητας, αν είναι αποκλειστικά και μόνον το αποτέλεσμα μιας οικονομικής κατάστασης, δεν μπορεί να έχει νόημα». - Jean Nouvel .[Τα Μοναδικά Αντικείμενα: Αρχιτεκτονική και Φιλοσοφία]
.

Θα μπορούσα να επικαλεστώ αρκετά από τα επιχειρήματα του σχεδιαστή Roland Kaufmann για να πείσω εσάς και τον εαυτό μου για την ανάγκη ύπαρξης ενός ποδηλάτου από ξύλο.

Το γεγονός μάλιστα πως το Jano, ως αντικείμενο σε επίπεδο concept, δε συνοδεύεται από πρόβλεψη κόστους, θα μου επέτρεπε να αποσιωπήσω κάθε επιφύλαξη που εξέφρασα στο προηγούμενο post.

Στηρίζοντας το ξύλο και αποκηρύσσοντας το μπαμπού ως υλικό κατασκευής ενός ποδηλάτου θα βρισκόμουν στο εδώλιο, κατηγορούμενος για την ασυνέπεια της στάσης μου απέναντι στην ίδια φαινομενικά ιδέα.

Το γεγονός ότι επιθυμώ να το κάνω, αποδεικνύει αυτό που ο Τerence Conran έχει τόσο εύστοχα εκφράσει: "το design είναι 98% κοινή λογική και 2% από το μαγικό εκείνο συστατικό που μετατρέπει ένα αντικείμενο απολύτως αποδεκτό σε κάτι τόσο ιδιαίτερο που ο καθένας να θέλει στην κατοχή του".

Και το Jano διαθέτει αυτό το 2%

____________________________________________

περισσότερες πληροφορίες για το σχεδιασμό, την εξέλιξη και την κατασκευή του Jano, εδώ

οικολογία - μύθος: 0-1

2009-05-31T01:59:00.015+03:00

το ενδιαφέρον για τις επιπτώσεις των αντικειμένων στο περιβάλλον επανέρχεται με ένα καίριο ερώτημα: πόσο οικολογικό μπορεί να είναι ένα ποδήλατο που κοστίζει 6600 Ευρώ?

Πρόσφατα, ο βραζιλιάνος σχεδιαστής Flavio Deslandes παρουσίασε μία σειρά ποδηλάτων με σκελετό από μπαμπού. Το μπαμπού είναι το πιο γρήγορα αναπτυσσόμενο φυτό στον πλανήτη και αποτελεί την επιλογή της φύσης για τη δημιουργία οργανικών σωληνωτών κατασκευών. Σύμφωνα λοιπόν με το δημιουργό, η χρήση μπαμπού περιορίζει το οικολογικό σας αποτύπωμα και συμβάλλει στην ποιότητα κύλισης του ποδηλάτου, εξαιτίας του συνδυασμού ευκαμψίας και μεγάλης αντοχής που χαρακτηρίζει το υλικό. Ωραία ως εδώ...
.
Τί γίνεται όμως με το κόστος που ανέρχεται στα 3800-6600 Ευρώ, και γιατί αυτός μπορεί να είναι ένας σημαντικός παράγοντας? Συχνά, στην προσπάθεια αποτίμησης της οικολογικής μας ευαισθησίας, εθελοτυφλούμε ή παραλείπουμε στοιχεία που μπορεί να παίζουν σημαντικό ρόλο στον υπολογισμό του πραγματικού ανθρακικού και οικολογικού μας αποτυπώματος. Το αυξημένο κόστος κτήσης ενός προϊόντος, συνεπάγεται περισσότερες εργατοώρες για την απόκτησή του, και ταυτόχρονα αυξημένα επίπεδα δαπάνης ενέργειας, αφού περισσότερη εργασία σημαίνει περισσότερες μετακινήσεις, περισσότερος φωτισμός, περισσότερη τροφή και τελικά αυξημένα επίπεδα έκλυσης CO2 στην ατμόσφαιρα.
.
Βλέπουμε λοιπόν πως ο συν-υπολογισμός όλων των περιβαλλοντικών παραγόντων που εμπλέκονται στις καταναλωτικές μας επιλογές είναι πολύ πιο περίπλοκος απ' όσο τείνουμε να πιστέψουμε και μπορεί εύκολα να θέσει σε αμφισβήτηση εύκολους ισχυρισμούς, όπως το ότι η αντικατάσταση πέντε μεταλλικών σωλήνων από μπαμπού (με ταυτόχρονη άνοδο του κόστους σε δυσθεώρητα ύψη) συνεπάγεται απαραίτητα και μείωση του οικολογικού μας αποτυπώματος. Για να μην αναφερθούμε στο έξτρα περιβαλλοντικό κόστος που συνεπάγεται η ανάπτυξη της τεχνολογίας των γωνιακών συνδέσμων (μέταλλο-μπαμπού) που πήρε στον κατασκευαστή χρόνια μελετών και κατασκευαστικών πρωτοτύπων.
.

.
Τις περισσότερες φορές, η επιλογή του προϊόντος είναι λιγότερο σημαντική από τον τρόπο χρήσης του. Έτσι, ο συστηματικός χρήστης ενός συμβατικού ποδηλάτου συμβάλλει στην προστασία του περιβάλλοντος πολύ περισσότερο από έναν περιστασιακό χρήστη ενός οικολογικού ποδηλάτου, με τον ίδιο τρόπο που κάποιος που χρησιμοποιεί το παλιό του κινητό τηλέφωνο μέχρι τελικής εξαντλήσεως διαθέτει ισχυρότερη οικολογική συνείδηση από κάποιον άλλο που επιλέγει ένα νέο οικολογικό τηλέφωνο κάθε έξι μήνες...
.
Ο μόνος αξιόπιστος τρόπος μείωσης του οικολογικού μας αποτυπώματος είναι ο περιορισμός της κατανάλωσης. Όπως και η εξάντληση του κύκλου ζωής των προϊόντων. Γεγονός που προϋποθέτει αναθεώρηση του πραγματικού τρόπου ζωής και όχι υιοθέτηση ενός επίπλαστου οικολογικού lifestyle. Το πραγματικό κλειδί της περιβαλλοντικής συνείδησης βρίσκεται στην κριτική στάση απέναντι στις καταναλωτικές συνήθειες και τα τερτίπια του μάρκετινγκ που προβάλλουν την οικολογία ως lifestyle αποκρύπτοντας τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις εταιρικών επιλογών όπως το αυξημένο κόστος ή ο τεχνητός περιορισμός του κύκλου ζωής των προϊόντων (planned obsolescence).
.
Τί γνώμη έχετε?

_________________________________________
.

.
[πριν από τη δημιουργία της δικής του εταιρίας ποδηλάτων, ο Flavio Deslandes εργάστηκε για λογαριασμό της Biomega δημιουργώντας σε συνεργασία με τον Ross Lovegrove το Biomega Bamboo]
.
περισσότερα για:

το ποδήλατο από μπαμπού του Flavio Deslandes, στην επίσημη ιστοσελίδα του
το ποδήλατο από μπαμπού που ο Flavio Deslandes αρχικά ανέπτυξε για λογαριασμό της Biomega σε συνεργασία με τον Ross Lovegrove

magno wooden radio

2009-05-02T04:13:00.016+03:00

[με ευαισθησία και οικολογική συνείδηση]

Υπάρχουν αντικείμενα που τα ερωτεύομαι με την πρώτη ματιά. Αντικείμενα που η ύπαρξή τους και μόνο μου προσφέρει ένα ανείπωτο συναίσθημα χαράς και αισθητικής απόλαυσης. Ακόμη κι ελπίδας...

Το ξύλινο ραδιόφωνο Magno, σχεδιάστηκε από τον Ινδονήσιο designer Singgih Susilo Kartono, με σκοπό να τονώσει την οικονομία της γενέτειράς του: της μικρής επαρχιακής πόλης Temanggung. Για το λόγο αυτό βασίστηκε στις δύο κυριότερες πηγές του τόπου: την ξυλεία και τα εργατικά χέρια. Η κατασκευή του magno απαιτεί λιγότερο υλικό και περισσότερες εργατοώρες, προσφέροντας με τον τρόπο αυτό εργασία σε 30 ειδικευμένους εργάτες της περιοχής. Για κάθε δέντρο που χρησιμοποιείται σαν πρώτη ύλη, ο Kartono φυτεύει ένα καινούριο. Τα δενδρύλια αναπτύσσονται σε ειδικό φυτώριο δίπλα στο εργαστήριο και μεταφυτεύονται από τους ντόπιους χωρικούς στη γη τους.

Το magno δεν είναι μόνο ένα προϊόν που σέβεται το περιβάλλον και τα εργατικά δικαιώματα. Είναι και ένα αντικείμενο που προσεγγίζει το χρήστη με μια ιδιαίτερη ευαισθησία. Το στοιχείο της ατέλειας που συνοδεύει κάθε χειροποίητο προϊόν, εισάγεται εδώ ηθελημένα από τον ίδιο το σχεδιαστή προκειμένου να εμπλέξει το χρήστη σε μια διαδικασία φροντίδας και συντήρησης του ραδιοφώνου του. Με τον τρόπο αυτό εγκαθίσταται μια ιδιαίτερη, συναισθηματική σχέση ανάμεσα στον άνθρωπο και το αντικείμενο. Η προσοχή και η φροντίδα αποτελεί για τον Kartono ένα είδος ηθικής υποχρέωσης του ιδιοκτήτη απένατι στο αντικείμενό του. Μονο έτσι άλλωστε, μπορούμε να ελπίζουμε στην αποκαθήλωση της έννοιας του εφήμερου και αναλώσιμου που θα αυξήσει τον κύκλο ζωής των προϊόντων προς όφελος του περιβάλλοντος.

Προς την κατεύθυνση αυτή συνηγορεί και ο λιτός, αρχετυπικός σχεδιασμός του ραδιοφώνου. Η λαβή, το μεγάφωνο και τα δύο περιστροφικά κουμπιά συνιστούν έναν σημειολογικό κώδικα ανεπηρέαστο στο πέρασμα του χρόνου.

Η αισθητική των flintstones συνδυάζεται με τα σύγχρονα πρότυπα παρέχοντας εκτός από το ραδιοφωνικό δέκτη και δυνατότητα σύνδεσης με iPod και MP3 players. Ελκυστικές είναι και οι επιμέρους λεπτομέρειες, όπως οι ξύλινοι αντάπτορες του καλωδίου σύνδεσης, η ξύλινη μπίλια στην απόληξη της κεραίας και το σύστημα συγκράτησης του καλύμματος των μπαταριών με την -επίσης ξύλινη- σφήνα. Μαζί με το ραδιόφωνο παρέχεται ακόμη και το σετ περιποίησης και επάλειψης με ειδικό λάδι.

Στο ίδιο πνεύμα κινείται και η συσκευασία με την καλαίσθητη απλότητα και τη χρήση φυσικών υλών, όπως το ξύλο και το χαρτόνι.

Αυτό που με ενθουσιάζει στο Magno Wooden Radio δεν είναι ο οικολογικός χαρακτήρας με τη στενή έννοια που αφορά την κατασκευή του. Είναι ο τρόπος με τον οποίο το αντικείμενο αυτό θέτει τις βάσεις μια νέας καταναλωτικής κουλτούρας. Μιας καταναλωτικής παιδείας βασισμένης στην οικολογική συνείδηση του χρήστη: ενός χρήστη που (ξανα)μαθαίνει να εκτιμά, να φροντίζει και να σέβεται τα υλικά αγαθά και τους φυσικούς πόρους που δαπανήθηκαν για την κατασκευή τους.
Το magno επαναπροσδιορίζει τη βάση ικανοποίησης των αναγκών μας, μακριά από τα ισχύοντα πρότυπα της άκριτης και άκρατης κατανάλωσης. Διδάσκει πως όχι μόνο η παραγωγή, αλλά και η κατανάλωση προύποθέτει γνώση και παιδεία. Αντιμετωπίζει το σχεδιασμό ως πράξη πολιτικής ευθύνης και βέβαια υπενθυμίζει ότι το design υπάρχει ακόμη κι εκεί όπου απουσιάζει η βιομηχανική υποδομή: ίσως περισσότερο ευαίσθητο και υπεύθυνο από οπουδήποτε άλλου.
Γιατί ο πολιτισμός προϋποθέτει την επανεκτίμηση της προόδου με όρους ανθρωπιστικούς, κοινωνικούς και περιβαλλοντικούς.

____________________________________________

Αξίζει να γνωρίζετε:

η κατασκευή του magno απαιτεί 16 ώρες εξειδικευμένης χειρωνακτικής εργασίας
το κάθε κομμάτι είναι μοναδικό και φέρει επάνω του τον αύξοντα αριθμό και την ημερομηνία κατασκευής
οι διαστάσεις του μικρού magno είναι 19,1 x 11,7 x 13,5cm. To magno είναι διαθέσιμο και σε τετράγωνο (μεσαίο) και παραλληλόγραμμο (μεγάλο) σχήμα: και τα δύο με οθόνη ένδειξης συχνοτήτων
η τροφοδοσία του γίνεται από ηλεκτρική παροχή ή 4 μπαταρίες ΑΑ
υπάρχει δυνατότητα σύνδεσης με iPod και MP3 players

Βραβεία:

Brit design Award 2009, United Kingdom
Design Plus Award 2009, Germany
Good Design Award / G-Mark 2008, Japan
International Design Resource Award, USA
Indonesia Good Design Selection Awards

περισσότερα:

η επίσημη ιστοσελίδα του Magno Wooden Radio
αναφορές στο flickr
η ενθουσιώδης παραλαβή και παρουσίαση του magno από έναν ευτυχή κτήτορα
πως να το αποκτήσετε
η παρουσία του Magno στα βραβεία Brit Insurance Design of the Year, στο Design Museum του Λονδίνου

Δέκα με τόνο

2009-04-13T18:59:00.010+03:00

Στις πολιτισμένες χώρες του κόσμου, εκτός από τους τομείς της μεταποίησης και της διαχείρισης του χρήματος υπάρχει και ένας άλλος τομέας, άγνωστος στην Ελλάδα: αυτός του σχεδιασμού και της δημιουργίας. Συχνά μάλιστα, τα αντικείμενα της παραγωγής σφραγίζουν εποχές, ανάγονται σε πολιτισμικά σύμβολα και απεικονίζονται με τιμή και εθνική περηφάνεια σε σειρές γραμματοσήμων. Ακόμη κι αν εκεί, τα ταχυδρομεία φέρουν ακόμα τη σφραγίδα της... βασιλικής οικογένειας.

Αυτή μάλιστα η βασιλική οικογένεια, ενίοτε απονέμει τον τίτλο τιμής του Sir σε δημιουργούς όπως τον ιδιοφυή μηχανικό Alec Issigonis, σχεδιαστή του θρυλικού Mini, ή τον Giles Gilbert Scott, εμπνευστή του τηλεφωνικού θαλάμου που κοσμεί το Βρετανικό -αστικό και μη- τοπίο. Άκουσον, άκουσον...

Σε έναν τέτοιο κόσμο δεν αποτελεί έκπληξη η κίνηση των Βρετανικών...εεε... Βασιλικών Ταχυδρομείων (Royal Mail) να παρουσιάσουν τη σειρά γραμματοσήμων British Design Classics. Πρωταγωνιστές, δέκα αναγνωρίσιμα κομμάτια του βρετανικού design που άφησαν ιστορία, το καθένα για τους δικούς του λόγους:

το μαχητικό Spitfire του R J Mitchell με τα ελλειπτικά φτερά για την καθοριστική συμβολή του στην έκβαση του Β' Παγκοσμίου πολέμου
η μίνι φούστα της σχεδιάστριας Mary Quant που αναδιατύπωσε τους κανόνες της γυναικείας μόδας και αποτέλεσε σύμβολο της γυναικείας απελευθέρωσης
το Concorde, προϊόν συναργασίας των Aerospatiale-BAC και σύμβολο μιας εποχής τεχνολογικής ουτοπίας, όταν ο κοσμος διέσχιζε τον Ατλαντικό σε 3 ώρες με ταχύτητα διπλάσια από αυτή του ήχου
το διώροφο λεωφορείο Routemaster των Douglas Scott και Colin Curtis, σήμα κατατεθέν του Λονδίνου (έστω και μέχρι πρόσφατα)
ο χάρτης του μετρό από τον Harry Beck, εμπνευσμένος από τα διαγράμματα ηλεκτρικής καλωδίωσης για τον εύληπτο και ευανάγνωστο σχεδιασμό του
η Anglepoise Lamp του George Carwardine, το φωτιστικό γραφείου με τους ευέλικτους βραχίονες για να κατευθύνει το φως όπου ήταν απαραίτητο
το εξώφυλλο της Penguin του Edward Young, που καθιστούσε άμεσα αναγνωρίσιμο κάθε βιβλίο των ομώνυμων εκδόσεων
η Polypropylene Chair (καρέκλα από πολυπροπυλένιο) του Robin Day, δημοφιλής σε πλήθος δημοσίων κτιρίων σε όλο τον κόσμο

και βέβαια τα προαναφερθέντα:

Μini Morris του Sir Alec Issigonis, αυτοκίνητο με ιδιοφυή εκμετάλλευση του εσωτερικού χώρου που αποτελούσε ταυτόχρονα μεταφορικό μέσο και αξεσουάρ μόδας και
o τηλεφωνικός θάλαμος Κ2 του Sir Giles Gilbert Scott, σημείο αναφοράς σε κάθε γωνιά του Βρετανικού τοπίου

Αυτά βέβαια σε χώρες που η ανυπαρξία δημιουργικού στίγματος δεν ωθεί στην αναμάσηση του μακρινού παρελθόντος, τη θεοποίηση υπόπτων επιχειρηματιών και την απεικόνιση ασώματων πολιτικών κεφαλών σε γραμματόσημα που πτύονται εις αμφοτέρας τας πλευράς...

______________________________________
περισσότερα:

για τη σειρά γραμματοσήμων British Design Classics
για την παρουσίαση της σειράς στο περιοδικό έντυπο των Βασιλικών Ταχυδρομείων
για την παρουσίαση της σειράς σε τηλεοπτικό σποτ της βρετανικής τηλεόρασης
για το πως να τα αποκτήσετε

ΥΓ ...τώρα που το ξανασκέφτομαι, υπήρξα άδικος. Σαφώς και υπάρχουν στοιχεία του σύγχρονου Ελληνικού Πολιτισμού για να απεικονίσουμε σε γραμματόσημα: φέτα, ελαιόλαδο, σουβλάκι, τζατζίκι, σκυλάδικο... Και επιτέλους: ας καθιερωθεί το γραμματόσημο στο φακελάκι!

Θρησκείες στο ύψος των περιστάσεων

2009-01-30T21:02:00.012+02:00

5,084,000,000 άνθρωποι 5,360 σελίδες 3,700 χρόνια 243 χώρες 7 βιβλία 1 ράφι.

Για πρώτη φορά, οι επτά πιο διαδεδομένες θρησκείες του κόσμου συγκεντρώνονται και παρουσιάζονται στο ίδιο επίπεδο, γιορτάζοντας την ειρηνική τους συνύπαρξη.

Ηθικοί αυτουργοί, οι σχεδιαστές Mike και Maaike και ο επιμελητής John Simonian, που συγκέντρωσαν τα θρησκευτικά κείμενα επτά θρησκειών (Ινδουισμός, Χριστιανισμός, Ισλαμισμός, Κομφουκιανισμός, Ταοϊσμός, Βουδισμός και Ιουδαϊσμός - με τη σειρά που απεικονίζονται από αριστερά προς τα δεξιά) παρουσιάζοντάς τα επί ίσοις όροις σε ένα ράφι. Στο πλαίσιο μιας συμβολικής σχεδιαστικής χειρονομίας, ο όγκος του ξύλου υποχωρεί (ή άραγε θυσιάζεται;) προκειμένου να ανυψώσει τις ράχες των βιβλίων στο ίδιο ύψος, αφήνοντας τη μελέτη, αποδοχή, απόρριψη ή τον ασπασμό κάθε κειμένου στον εκάστοτε αποδέκτη ως μια ανοικτή υπόθεση ανεξιθρησκείας.

.

Κινούμενο ανάμεσα στο χώρο του εικαστικού και χρηστικού αντικειμένου, το "juxtaposed: religion" αποτελεί πρωτίστως ένα σχόλιο και ταυτόχρονα ένα παράδειγμα που αντικατοπτρίζει τη διάχυση των ορίων ανάμεσα στις καλές και εφαρμοσμένες τέχνες.
.
Βέβαια, η απόκτησή του, δύσκολη και ελιτίστικη όσο και η πολιτική ίσων αποστάσεων ανάμεσα στις θρησκείες και τους αλλόθρησκους, προϋποθέτει 2500 δολλάρια για ένα από τα πενήντα συλλεκτικά κομμάτια.
.
.
__________________________________

περισσότερα για:

τους σχεδιαστές Mike and Maaike
την προμηθεύτρια εταιρία blankblank

χρωμάτων συνέχεια...

2008-11-07T04:31:00.016+02:00

το χαρακτηριστικό και η συνθήκη

.
"Η αρχιτεκτονική είναι το επιδέξιο και θαυμαστό παιχνίδισμα των όγκων κάτω από το φως"
Le Corbusier

Με αφορμή ένα πρόσφατο σχόλιο σ' ένα παλαιότερο post, επανέρχομαι στο ζήτημα των χρωμάτων, με κάποιες σκέψεις επάνω στο στοχασμό του Ορέστη:
"Μια κόκκινη φεράρι συνεχίζει να είναι κόκκινη όταν την παρκάρεις στο γκαράζ και σβήσεις τα φώτα; Δηλαδή το χρώμα είναι χαρακτηριστικό ή ιδιότητα; Ή και τα 2; Το χρώμα υπάρχει; Ή υπάρχει γιατί υπάρχει το φως, όταν υπαρχει; "
.
Αγαπητέ Ορέστη
.
Ίσως αυτό να είναι το πιο ενδιαφέρον ερώτημα που έχει διατυπωθεί ποτέ στο blog... μια που αποτελεί λιγότερο ερώτημα και περισσότερο στοχασμό.
.
Μήπως τελικά πρόκειται για ένα χαρακτηριστικό που αποδίδεται στην ύλη λόγω της ιδιότητάς της να ανακλά διαφορετικές συχνότητες του ηλιακού φάσματος;

Μήπως μια κόκκινη Ferrari κάτω από ένα διαφορετικό φάσμα ακτινοβολίας μπορεί να προβάλλει μωβ, πράσινη ή μπεζ (για να ανακαλέσω τη "γραφή" των αντικειμένων σε υπέρυθρο φιλμ)?

Και αν το χρώμα παύει να υφίσταται με την κατάργηση του φωτός, πού μπορεί άραγε να οφείλεται η ικανότητα των συναισθητικών ανθρώπων να αντιλαμβάνονται το χρώμα με την... αφή?

Μήπως απλά όταν παύει η συνθήκη (του φωτός) το χαρακτηριστικό (του χρώματος) εξακολουθεί, αλλά καθίσταται άνευ νοήματος?

Μήπως τελικά κάθε παύση συνθήκης καθιστά κάποιο ανάλογο χαρακτηριστικό άνευ νοήματος?
.
Και για να αναδιατυπώσω το ερώτημα: "Μια κόκκινη Ferrari συνεχίζει να είναι Ferrari όταν την παρκάρεις στο γκαράζ και σβήσεις τα φώτα?"
.

.
Με την ελπίδα της αφορμής για έναν καινούριο διάλογο...

Χαιρέτα μας τον πλάτανο...

2008-05-12T00:50:00.001+03:00

Το αντικείμενο

Ερμηνεύοντας το ρόλο της πλατείας ως σημείου συνάντησης στο δημόσιο χώρο, ο Samuel Wilkinson και οι Oloom σχεδίασαν αυτό το τεχνητό δέντρο από μέταλλο και ξύλο για την Flonville της Λωζάννης. Σύμφωνα με τους δημιουργούς, τα κριτήρια σχεδιασμού υπαγορεύτηκαν από τις χρηστικές ανάγκες για κάθισμα, σκιά και οπτική επικοινωνία με τον περιβάλλοντα χώρο. Το σύγχρονο δέντρο της Flonville έχει ύψος 12 μέτρα και χαρακτηρίζεται από την πρισματική επιφάνεια του ξύλινου καφασωτού «φυλλώματος» και τις μεταλλικές «ρίζες» που ξεπροβάλλουν σε διάφορα σημεία της πλατείας ως παγκάκια.

Η διανόηση

Σύμφωνα με τον Jappe[1], ο Ντεμπόρ, ακριβέστερα και νωρίτερα από πολλούς άλλους, διαπίστωσε πως: «ό,τι είχε βιωθεί άμεσα απομακρύνθηκε από τον εαυτό του και υποβιβάστηκε στην αναπαράστασή του» (Κοινωνία του Θεάματος, §1) και ότι το θέαμα, ως «η κυρίως παραγωγή της σημερινής κοινωνίας» (ΚτΘ, §15), είναι «η επιβεβαίωση της φαινομενικότητας και η επιβεβαίωση κάθε ανθρώπινης –δηλαδή κοινωνικής- ζωής, ως απλής φαινομενικότητας» (ΚτΘ, §10).

Οι αναμνήσεις

Καταϊδρωμένος, με τα κοντά παντελόνια και τη μπάλα στο χέρι έτρεξα μέχρι την πλατεία. Ο θείος ήταν εκεί, κάτω από το γερο-πλάτανο, μαζί με τους άλλους θειούς του χωριού.
- ντόρτια!
- Α ρε Ντάφ, παλ’ πόρτις φτιάνς…
Ήχος από ζάρια, λουκούμι κι ελληνικός καφές που τότε λεγόταν τούρκικος. Α ναι, και μια πορτοκαλάδα με καλαμάκι για τον μικρό. Με τα πόδια να κρέμονται απ’ την ψάθινη καρέκλα, καθισμένος εκεί, κάτω από το γιγάντιο πλατάνι, στον καφενέ του κυρ-Βαγγέλη, να θαυμάζω την ξακουστή τέχνη του θείου στο τάβλι. Ήταν μεγάλος τεχνίτης ο θείος στο τάβλι – εντάξει, έκλεβε και λίγο, αλλά κι αυτό με τέχνη. Τα γέλια και τα πειράγματα δίναν κι έπαιρναν…

Κάτω απ’ αυτόν τον πλάτανο θ’ απολάμβανα τη φυσική δροσιά, το θρόισμα των φύλλων και τις μυρωδιές της άνοιξης… Στο ρυτιδιασμένο του κορμό θα «τα φυλούσα» στο κρυφτό, ή θα ψηλάφιζα την ιστορία του χωριού αγγίζοντας τα ίχνη από τις σφαίρες που ο πόλεμος άφησε στα σπλάχνα του. Ή πάλι αργότερα, ένα βράδυ καλοκαιριού, θα χάραζα το όνομά της συνομωτικά, με μοναδικό μάρτυρά μου τα τριζόνια.

Ο θείος δεν είναι πια εδώ. Αν ακούσετε ήχους από ζάρια του παραδείσου να μου πείτε, να ξέρω πως είναι καλά. Ούτε όμως και οι εφηβικοί έρωτες είναι πουθενά τριγύρω. Μείναν μονάχα τα αρχικά μας κι ο γερο-πλάτανος… να περιμένουν τα δικά μας παιδιά σαν τα ρυτιδιασμένα μας χέρια αναλάβουν το τάβλι…

και... το δια ταύτα

Αν τώρα αποκαλύψω ως έδρα των αναμνήσεων ένα χωριό της Κοζάνης (και πιστέψτε με, δεν το κάνω για τις ανάγκες της αφήγησης), τότε πιθανόν και να συμφωνήσουμε στην αποκήρυξη του αφορισμού «τι Λωζάννη τι Κοζάνη».

Στη Flonville δεν θα χαρείτε τη δροσιά της φυσικής σκιάς, ούτε θ’ ακούσετε το θρόισμα των φύλλων. Οι μυρωδιές της φύσης δεν θα αγγίξουν τα ρουθούνια σας και οι άκρες των δακτύλων δύσκολα θα ψηλαφίσουν κάτι παραπάνω από το ψυχρό μέταλλο του «κορμού». Όπως ψυχρά βέβαια θα παραμείνουν και τα οπίσθια επάνω στο μεταλλικό παγκάκι. Το δέντρο της Flonville είναι ένα δέντρο για τα μάτια σας μόνο.

Όχι βέβαια ότι αυτό θα μ’ εμποδίσει να θαυμάσω τη σύνθεση του Samuel, ή να τη φωτογραφίσω στην επόμενη επίσκεψή μου στη Λωζάννη.

[1] Jappe Anselm, Το Τέλος της Τέχνης στον Αντόρνο και τον Ντεμπόρ, μετ. Λία Γυιόκα, εκδόσεις των ξένων, Θεσσαλονίκη, 2007, σελ.36
_______________________________

διαβάστε περισσότερα για:

τους δημιουργούς Samuel Wilkinson και Oloom
την ετυμολογία της έκφρασης "χαιρέτα μας τον πλάτανο"
την ομώνυμη θεατρική παράσταση του Θεσσαλικού που άφησε εποχή τη δεκαετία του '80.

Σχεδιάζοντας για τις Αισθήσεις:

2008-04-16T22:04:00.001+03:00

υλικότητα και αισθητηριακή αντίληψη των αντικειμένων

Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων "Έρευνα, Λόγος και Τέχνη", το Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο φιλοξένησε την ομιλία του Γιώργου Λιαμάδη[1] με θέμα: "Σχεδιάζοντας για τις Αισθήσεις: υλικότητα και αισθητηριακή αντίληψη των αντικειμένων".

Με αφορμή την καθολική ηγεμονία της όρασης που ξεκινά από την οφθαλμοκεντρική αντίληψη της γνώσης και της αλήθειας στην Αρχαία Ελλάδα και κορυφώνεται στη σύγχρονη δυτική κοινωνία του θεάματος, ο ομιλητής επεσήμανε μια παθολογία των αισθήσεων σύμφωνα με την οποία η σχετική συμβολή της αφής στα βιώματά μας έχει κατέλθει στο 1,5%, της γεύσης στο 1%, της όσφρησης στο 3,5% και της ακοής στο 11% έναντι του 83% της όρασης [2].

Μέσα από τη φαινομενολογική προσέγγιση παραδειγμάτων από το χώρο της αρχιτεκτονικής και του βιομηχανικού αντικειμένου, ο ομιλητής κατέδειξε τη σπουδαιότητα όλων των αισθήσεων στην πρόσληψη του σχεδιασμένου περιβάλλοντος, για να καταλήξει στη διατύπωση της ανάγκης επαναπροσδιορισμού του ρόλου των αισθήσεων στον τρόπο που σχεδιάζουμε και αντιλαμβανόμαστε το χώρο και τα αντικείμενα που μας περιβάλλουν.

Η ομιλία συνεπικουρήθηκε από την ηλεκτρονική παρουσίαση πλούσιου οπτικοακουστικού υλικού με εικόνες, βίντεο, ήχους και αποσπάσματα κινηματογραφικών ταινιών και διαφημιστικών σποτ σχετικά με το θέμα.

________________________________________

[1] Ο Γιώργος Λιαμάδης είναι αρχιτέκτονας με μεταπτυχιακές σπουδές στο σχεδιασμό αυτοκινήτων. Εργάστηκε ως υπεύθυνος σχεδιασμού του πρωτοτύπου οχήματος Aletis στην ΕΛ.Β.Ο. και διδάσκει στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων του Α.Π.Θ. στη βαθμίδα του Λέκτορα (ΠΔ407/80).

[2] Μάζης Αριστείδης, «Εισαγωγή στις Ανθρωπογνωστικές Επιστήμες», διδακτικές σημειώσεις, Υπηρεσία Δημοσιευμάτων Α.Π.Θ., Θεσσαλονίκη 1990, Τόμος ΙΙ, σελ.53

2008-04-01T07:33:00.005+03:00

Τον είδα από κοντά μία φορά, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το 2003. Καθόταν δίπλα μου, σε μια απλή θέση που του παραχωρήσαμε όταν διαπιστώσαμε πως οι οργανωτές δεν είχαν προβλέψει την παρουσία του. Δεν θα ξεχάσω τη φυσική του ευγένεια και ταπεινότητα. Είχε έρθει για να παρακολουθήσει την ταινία, αντίθετα από τους επωνύμους που εμφανίζονται μόνο στις τελετές έναρξης και λήξης, κάνουν τις δηλώσεις τους και μετά εξαφανίζονται από την πίσω πόρτα.

Τον ρώτησα πως του φάνηκε η ταινία, μετά την προβολή . Θυμάμαι ν' απαντά χαμηλόφωνα και λακωνικά, με μια σπάνια σεμνότητα, σίγουρα μεγαλύτερη από εκείνη των απλών φίλων του Φεστιβάλ...

Αντίο σε ένα μεγάλο δημιουργό, έναν άνθρωπο του πνεύματος, έναν Έλληνα από επιλογή.

παντού υπάρχει ένας μίτος

2008-03-18T06:44:00.014+02:00

.
…και παρότι mito στα Ιταλικά σημαίνει «μύθος», θα επιμείνουμε στην παράφραση του τίτλου, προκειμένου να ξετυλίξουμε το μίτο της νέας μικρής Alfa Romeo. Ένα μίτο που ξεκινά από το σχεδιαστικό κέντρο του Μιλάνου και καταλήγει στο εργοστάσιο κατασκευής στο Τορίνο. [Milano + Torino = Mi.To]

Η Alfa Romeo έδωσε στη δημοσιότητα τις πρώτες φωτογραφίες της νέας Mi.To, που πρόκειται να παρουσιάσει επίσημα τον ερχόμενο Ιούλιο. Βασισμένη στο πάτωμα του Fiat Grande Punto, η Μι.Το. σηματοδοτεί την επιστροφή της εταιρίας στις μικρότερες κατηγορίες, για πρώτη φορά μετά την Alfa 145. Με διαστάσεις 4,06 x 1,72 x 1,44m, η Mi.To τοποθετείται κάτω από τη υπάρχουσα 147, και ταυτόχρονα προαναγγέλλει τη μετατόπιση της αντικαταστάτριας 149 προς τα επάνω.
.
Ανάμεσα στα τεχνικά χαρακτηριστικά που ανακοινώνονται, ξεχωρίζουν οι κινητήρες turbo βενζίνης και πετρελαίου με ιπποδυνάμεις 90 έως 155 ίππων (με την προσθήκη ακόμη δυνατότερων εκδόσεων στο μέλλον), καθώς και το DNA control system, σύστημα που επενεργεί στον κινητήρα, το κιβώτιο ταχυτήτων, τα φρένα, την ανάρτηση και το σύστημα διεύθυνσης, προσφέροντας τρεις επιλογές ρυθμίσεων ως προς την οδηγική αίσθηση. Με τον τρόπο αυτό, ο οδηγός μπορεί ανα πάσα στιγμή να επιλέξει ρυθμίσεις ανάλογα με τις συνθήκες ή το επιθυμητό στυλ οδήγησης: σπορ (Dynamic), οδήγηση στην πόλη (Normal), ή μέγιστη ασφάλεια σε δύσκολες καιρικές συνθήκες (Αll-Weather). Η ενεργητική ανάρτηση σε συνδυασμό με το γνωστό σύστημα ευστάθειας VDC, υπόσχονται άριστο κράτημα, ενώ οι γονιδιακές καταβολές από το πλαίσιο του Grande Punto αναμένεται να διασφαλίσουν την ανώτατη διάκριση των πέντε αστέρων στα crash test ασφαλείας.

«όταν μεγαλώσω θα γίνω 8C Competizione»

.

.
Ο σχεδιασμός δανείζεται στοιχεία από τη ναυαρχίδα της εταιρίας, τη συλλεκτική 8C Competizione. Λογικό, αφού με 300 ίππους λιγότερους και 140.000 Ευρώ περισσότερα στον τραπεζικό σας λογαριασμό, η MiTo θα μπορούσε να αποτελέσει ένα καλό υποκατάστατο. Ανάμεσα στις ομοιότητες συγκαταλέγονται το σχήμα των εμπρός και πίσω φωτιστικών σωμάτων (τεχνολογίας LED), η… τρισυπόστατη διαμόρφωση της μάσκας με τα παραδοσιακά «μουστάκια» στο ρύγχος και η τραπεζοειδής απόληξη του πίσω προφυλακτήρα στο κάτω μέρος.

Οι προεξέχοντες θόλοι των τροχών σε συνδυασμό με το φαρδύ και τονισμένο μαρσπιέ δίνουν μια αίσθηση στιβαρότητας και κάνουν το αυτοκίνητο να μοιάζει κολλημένο στην άσφαλτο, ενώ ο συνολικά γλυπτικός χειρισμός των επιφανειών είναι πιο κοντά στα πρότυπα των 147 και GT, παρά στην αυστηρότητα των γραμμών του Giugiaro σε 159 και Brera.

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν πολλές από τις επιμέρους λεπτομέρειες του σχεδιασμού. Τα παράθυρα των θυρών δεν διαθέτουν πλαίσιο, ενώ η μεσαία κολώνα της οροφής καλύπτεται από τζάμι συμβάλλοντας στην οπτική ενοποίηση των πλευρικών παραθύρων. Η ανοδική απόληξη της βασικής γραμμής (beltline) που χαρακτηρίζει τόσα μοντέλα τα τελευταία χρόνια (Mercedes A-class, Peugeot 207 και 308, Suzuki Swift κ.ο.κ.), εδώ αποκτά μια άνευ προηγουμένου ωριμότητα, κάνοντας το ανεστραμμένο φινιστρίνι για πρώτη φορά να προβάλλει ως φυσική επιλογή.

Εντυπωσιακά αρμονικός είναι ακόμη ο τρόπος με τον οποίο οι τρεις αρμοί ανάμεσα σε προφυλακτήρα, πίσω φτερά και τρίτη θύρα συγκλίνουν στο κέντρο των κυκλικών φωτιστικών σωμάτων. Άξια μνείας είναι και τα στοιχεία που πλαισιώνουν τα εμπρός και πίσω φώτα: η δυνατότητα επιλογής ανάμεσα σε διαφορετικά υλικά, υφές και χρώματα, συνιστά ένα ισχυρό στοιχείο εξατομίκευσης που επιδρά στο οπτικό αποτέλεσμα με τρόπο ανάλογο του μακιγιάζ. Εν είδει βλεφάρων, τα πλαίσια των φωτιστικών σωμάτων αποτελούν ένα ισχυρό στοιχείο της ιταλικής σχεδιαστικής παράδοσης, από τα πιο πρόσφατα παραδείγματα των 147 και 156 μέχρι τις ανθρωπομορφικές βλεφαρίδες της ιστορικής Lamborghini Miura.

Ελαφρώς φαρδύτερη και χαμηλότερη από το Grande Punto στο οποίο βασίζεται, η MiTo έχει αναλογίες πιο κοντά σε εκείνες της 147. Παρότι διακρίνεται αρκετά δυναμική στις φωτογραφίες, το βίντεο προβάλλει μία εικόνα λιγότερο κολακευτική με τη σιλουέτα να φαίνεται ψηλόλιγνη και την επιφάνεια γύρω από τα εμπρόσθια φώτα πιο λιτή απ’ ότι θα ‘πρεπε. Δε μένει παρά να τη δούμε στην πραγματικότητα.

_________________________________
περισσότερα:

Η αρμονία του τελικού αποτελέσματος φανερώνει την προσεκτική ωρίμανση της φόρμας μέσα από τις διαδοχικές διορθώσεις στα στάδια του σχεδιασμού. Πρώιμες φωτογραφίες της Alfa Mito (12/2006) μπορείτε να δείτε εδώ κι εδώ.

Ο διαδικτυακός διαγωνισμός της Alfa Romeo για την επιλογή του ονόματος φαίνεται πως δεν απέδωσε τα αναμενόμενα. Ο τίτλος "Furiosa" που διέρευσε τους τελευταίους μήνες στο ειδικό τύπο, έδωσε τη θέση του στο Mi.To. Προσχέδια του μοντέλου, καθώς και τα link του διαγωνισμού εδώ.

όταν πηγαίναμε μαζί σχολείο...

2007-10-26T05:06:00.000+03:00

.
Ήταν καλοκαίρι του 1984, όταν γυρίζοντας την Ευρώπη με τη μαμά και το μπαμπά βρεθήκαμε σε κάποιους φίλους στο Ντύσελντορφ. Ο Σεπτέμβρης πλησίαζε, ένα υπέροχο καλοκαίρι τελείωνε και το μόνο καταφύγιο απέναντι στην επερχόμενη έναρξη του σχολικού έτους, ήταν η σκέψη των σχετικών αγορών: πολύχρωμα μολύβια, τετράδια, σβύστρες, ξύστρες, κασετίνα και… σάκα!

Ο καταναλωτισμός ξεκινά από μικρή ηλικία. Απέναντι σε κάθε στέρηση, ανεπάρκεια και δυσαρέσκεια του σύγχρονου κόσμου, αναπτύσσεται πάντα ένα καταναλωτικό υποκατάστατο – κι αυτό είναι κάτι που, για το καλό μας, μαθαίνουμε από νωρίς.

Εκείνη τη χρονιά, τα ψώνια είχαν κάτι ακόμη πιο ξεχωριστό: την αγορά μιας ξένης χώρας και ταυτόχρονα την υπόσχεση της διαφορετικότητας απέναντι στους συμμαθητές. Δεν θυμάμαι τη βόλτα στα μαγαζιά. Ούτε τα πράγματα που μου έκλεισαν το μάτι από τις βιτρίνες. Θυμάμαι όμως πολύ καλά εκείνη την κασετίνα που μου χάρισε η οικογενειακή μας φίλη. Ήταν όμοια με τη σάκα της διπλανής μου στο θρανίο (προχωρημένη περίπτωση συγκατοίκησης θα σκέφτεστε), που εκτός από όμορφη κι έξυπνη (η… διπλανή), είχε πάντα και τα πιο πρωτότυπα πράγματα, αφού της τα έφερνε ο μπαμπάς απ’ τη Γερμανία…

Αυτά σκεφτόμουν όταν αντίκρυσα την Scout 1975 της φωτογραφίας... Δεν είναι εκείνη της παιδικής μας εποχής. Είναι όμως μια σύγχρονη εκδοχή των αναμνήσεών μας. Ο σχεδιασμός της νέας Scout θυμίζει την παλιά καλή σάκα της εταιρίας που κάπου στα 1975 είχε έρθει να αντικαταστήσει τη βαριά, μαύρη, δερμάτινη τσάντα (αυτή δεν την πρόλαβα). Χρωματιστή, ελαφριά, χαρούμενη, με το φωσφοράκι για να σε εντοπίζουν τα διερχόμενα αυτοκίνητα, η Scout είχε ένα ξεχωριστό design αναγνωρίσιμο από χιλιόμετρα.

Ο σύγχρονος αντικαταστάτης της, έρχεται να εκφράσει το (συν)αίσθημα μια ολόκληρης γενιάς, που στην όψη της θ’ αντικρίσει το σύμβολο των παλιών, παιδικών της χρόνων. Καινούρια, διαφορετική και ταυτόχρονα τόσο οικεία, η νέα Scout 1975 αποτελεί μια ελεύθερη εκδοχή της τσάντας που κάποτε κουβαλούσε τα βιβλία μας. Τώρα, κουβαλά αναμνήσεις…

Δεν ξέρω αν η εικόνα της θα πείσει τους σημερινούς πιτσιρικάδες. Για κάποιο λόγο φαντάζομαι πάντως, μια ολόκληρη γενιά των σημερινών τριαντάρηδων να πηγαίνει μ’ αυτή στο… γραφείο. Ή έστω, να διαλέγει για λογαριασμό των δικών της παιδιών.

_______________________________

■ Η Scout 1975 παράγεται σε περιορισμένα αντίτυπα.
■ Το σχεδιασμό επιμελήθηκε η Estragon GmbH
■ Kατασκευάστρια εταιρία είναι η Alfred Sternjakob GmbH & Co

Στο Πήλιο με Alfa GT

2007-09-12T07:10:00.000+03:00

Παρασκευή απόγευμα. Σαν έτοιμος από καιρό, κατευθύνθηκα προς την αντιπροσωπεία της Alfa Romeo με το φθινοπωρινό ψιλόβροχο ανίκανο να με πτοήσει. Η θερμοκρασία είχε πάρει την κατιούσα και ο ουρανός ήταν αρκετά μουντός για να χαλάσει τα σχέδια ενός σαββατοκύριακου. ‘Όχι όμως αυτού του σαββατοκύριακου. Έφτασα στις καινούριες εγκαταστάσεις ακριβώς στις επτά. Ήταν εκεί και με περίμενε. Το ίδιο όμορφη όσο και στα όνειρά μου. Μια από τις σπάνιες φορές που η πραγματικότητα τολμούσε να ξεπεράσει τις προσδοκίες ενός μυαλού που ονειρεύεται. Ασημί μεταλλική, επάνω στις 18άρες ζάντες της έκδοσης Veloce, με δερμάτινο εσωτερικό παρακαλώ. Μαύρο δέρμα με κόκκινες ραφές στα εξαιρετικά μπάκετ καθίσματα, τις πόρτες και το τιμόνι. Κεντημένο logo στα προσκέφαλα. Λεβιές ταχυτήτων και ποδωστήρια από αλουμίνιο.

Και βέβαια, μια σιλουέτα ανυπέρβλητης δυναμικής κομψότητας με την υπογραφή “disegno BERTONE” στα πλαϊνά. Έχοντας αντικρίσει τη νέα Brera από την πένα του Giugiaro, κάποιος θα σκεφτόταν πως η GT ανήκει στην περασμένη γενιά ακολουθώντας τη σχεδιαστική φιλοσοφία της 147. Όχι από κοντά. Η υπόστασή της στον απτό κόσμο της πραγματικότητας δείχνει πως δεν υπάρχει σύγκριση. H GT είναι απλά διαφορετική. Το ασημί χρώμα τονίζει τη γλυπτική διαμόρφωση των επιφανειών, εντείνει την ισορροπημένη αντίθεση ανάμεσα στα κενά και τα πλήρη και κάνει τα ιδιαίτερης αισθητικής φωτιστικά σώματα στο πίσω μέρος να ξεχωρίζουν.

Πλησιάζω, αγγίζω τη χειρολαβή της πόρτας του οδηγού και παρατηρώ το τζάμι να υποχωρεί κατάτι αστραπιαία στο άνοιγμά της. Το παράθυρο δεν έχει πλαίσιο. Ξανασφραγίζει ανεβαίνοντας αυτόματα καθώς κλείνω την πόρτα δίπλα μου. Η μυρωδιά του δέρματος και τα μπάκετ καθίσματα που αγκαλιάζουν το σώμα με κάνουν να αισθάνομαι την ιδιαίτερη σχέση –σχεδόν ερωτική- που αναπτύσσεις μ’ αυτό το αυτοκίνητο. Γυρίζω το κλειδί κι ακολουθώ την τελετουργία της μύησης. Ρυθμίζω τις αποστάσεις, παρατηρώ τα χειριστήρια, ψηλαφίζω τα υλικά. Είναι στα αλήθεια δική μου για το σαββατοκύριακο.

Λίγη ώρα αργότερα, στην περιφερειακή, με τις αποσκευές στο πόρτ μπαγκάζ και τα αγαπημένα CD στο ντουλαπάκι αφήνω τη βροχερή Θεσσαλονίκη πίσω μου. Το ραντεβού με την Ο. είναι στη Λάρισα, στις 9:30. Η ζεστή αγκαλιά του καθίσματος, η χαμηλή και άνετη θέση οδήγησης, το σκουρόχρωμο εσωτερικό και τα μικρά παράθυρα με κάνουν να αισθάνομαι προστατευμένος μέσα σ’ ένα κουκούλι. Μπροστά μου, ο κόκκινος φωτισμός του ταμπλώ και το κάδρο του τοπίου να ξετυλίγεται σούρουπο. Γύρω μου, αγαπημένες μουσικές από το εξαιρετικό στερεοφωνικό της Bose με το ανεξάρτητο γούφερ και τα τουιτεράκια στις πόρτες. Με την politically correct ταχύτητα των 140 χιλιομέτρων, το ταξίδι είναι ανέλπιστα άνετο. Η κάθε στιγμή, τόσο πολύτιμη που δεν θέλω να τελειώσει ποτέ. Το απόλυτο βίωμα του παρόντος.

Λίγο έξω από τη Λάρισα, το τηλεφώνημα μεταθέτει τον τόπο συνάντησης στη… Ραψάνη. Το τρένο δεν έχει ανακοινώσει τη Λάρισα και η παρέα έχει χάσει τη στάση. Μικρό το κακό σκέφτομαι. Με αυτό το αυτοκίνητο, η επιστροφή των 30(+30) χιλιομέτρων μόνο απόλαυση μπορεί να είναι. «Ξέρεις, δύο κοπέλες έπαθαν το ίδιο με μένα και πηγαίνουν στο Βόλο. Μήπως μπορούμε να τις πάρουμε;». Άκου λέει. Και βέβαια. Το ασημί κουπέ σταματά απέναντι από τη σκοτεινή στάση φωτίζοντας τη νύχτα. «Ευκαιρία να δούμε αν θα χωρέσουμε τέσσερις σε ένα κουπέ» σκέφτομαι. Και ω του θαύματος. Τα 320 λίτρα του χώρου αποσκευών βολεύουν τις τσάντες των κοριτσιών και τα ίδια βολεύονται –άνετα όπως μου απαντάνε- στις πίσω θέσεις. Για δες σκέφτομαι. Ένα κουπέ όχι 2+2, αλλά τεσσάρων κανονικών θέσεων. Όσοι έχουν ασχοληθεί με το σχεδιασμό, γνωρίζουν πως η εξασφάλιση ενός αξιοπρεπούς χώρου για τους πίσω επιβάτες αντίκειται σοβαρά στη δυναμικότητα του προφίλ που προστάζει χαμήλωμα της οροφής και κεκλιμένα πλαϊνά παράθυρα. Φαίνεται πως ο Bertone έχει βρει τη χρυσή τομή εδώ πέρα. Την ίδια χρυσή τομή που έχουν πετύχει και οι μηχανικοί κάνοντας ένα αυτοκίνητο με εξαιρετικό στήσιμο στις στροφές και χαμηλοπρόφιλα ελαστικά να ταξιδεύει άνετα στην εθνική οδό.

Το ταξίδι γίνεται ακόμη πιο όμορφο με την παρουσία της Ο. αλλά και την ανέλπιστη παρέα των Ζ. και Μ. στο πίσω κάθισμα. Ευχάριστη συζήτηση, γνωριμία και μουσική Jazz. Εντυπωσιασμός και σχόλια για τα ακούσματα αλλά και για το αυτοκίνητο! Η Ζ. αναγνωρίζει τη GT, είναι από τα αγαπημένα της μου εξηγεί, και κάπως έτσι αρχίζω να αντιλαμβάνομαι πως ένα αντικείμενο μπορεί να στείλει την αυτοπεποίθησή σου στα ουράνια. Πρωτοετείς φοιτήτριες που ακούνε Jazz και ξέρουν από αυτοκίνητα δεν πρέπει να υπάρχουν πολλές.

Η άφιξη στο Βόλο, μας βρίσκει (την Ο. κι εμένα) με δυο καινούριες φίλες, ανταλλαγή κινητών και την υπόσχεση ενός καφέ την επομένη. Ο δρόμος συνεχίζεται προς τη Βυζίτσα, καθώς έχουμε αργήσει και στον ξενώνα η ξενοδόχος μας περιμένει. Το τελευταίο τηλεφώνημα μας βρίσκει στις Μηλιές, 2 χιλιόμετρα πιο κάτω. Ώσπου ν΄ανέβουμε, η Α. έχει βγει στο δρόμο να μας προϋπαντήσει. Δεν είναι εύκολο να βρεις το μονοπάτι του ξενώνα τη νύχτα…

Το πρωί μας βρίσκει σε ένα αρχοντικό του 19ου αιώνα. Άψογα αποκατεστημένο, με σεβασμό στην ιστορία και την παράδοση και μόλις δύο δωμάτια στον δεύτερο όροφο όπου μένουμε. Ο υπόλοιπος χώρος με τα δύο σαχνισιά ένας απέραντος οντάς με θέα τον Παγασητικό. Το πλούσιο πρωινό μας περιμένει στην αυλή, κάτω από το φύλλωμα, με τα ακτινίδια να κρέμονται από πάνω μας.

Γεμίζουμε με ενέργεια (τροφή και φωτοσύνθεση γαρ) και η μέρα ξεκινά. Μια βόλτα στα καλντερίμια της Βυζίτσας αποκαλύπτει γωνιά-γωνιά την ομορφιά του τόπου. Αρχοντικά, κατάφυτες αυλές και μονοπάτια, καλαίσθητα καφενεδάκια και μια πλατεία που της πρέπει: με μεγάλα πλατάνια, ψάθινες καρέκλες και καρώ τραπεζομάντηλα.

Ο ήχος του τηλεχειρισμού μας καλωσορίζει. Κάτω απ’ το δέντρο, με το φως της ημέρας, η GT δείχνει ακόμη πιο όμορφη. Ο διζωνικός αυτόματος κλιματισμός που μέχρι πρότινος θεωρούσα πολυτέλεια αποδεικνύεται χρήσιμος. Η Ο. βολεύεται στους 28 βαθμούς κι εγώ στους 21 και ξεκινάμε. Το Πήλιο μας περιμένει.

Αφήνουμε τις κοντινές Μηλιές για την επόμενη μέρα και κατευθυνόμαστε προς Λεχώνια, Βόλο και γραμμή προς Πορταριά. Η ανάβαση –γνωστή ειδική διαδρομή των ράλλυ- δεν με αφήνει ασυγκίνητο. Η Ο. δείχνει αξιοσημείωτη αντοχή στα ξεσπάσματα αδρεναλίνης που η φύση μου επιβάλλει. Η GT ξεχύνεται στο φιδίσιο δρόμο με περισσή ταχύτητα, ξεδιπλώνοντας τις αρετές της: ακαριαίες επιταχύνσεις, συγκλονιστική επιβράδυνση και απόλυτο κράτημα στις στροφές. Τα ηλεκτρονικά συστήματα ευστάθειας, αντισπιναρίσματος και αντιμπλοκαρίσματος (VDC, ASR και ABS) παρεμβαίνουν διακριτικά και μόνο σε ακραίες περιστάσεις. Το γρήγορο τιμόνι (με τις μόλις 2,1 στροφές απ’ άκρη σ’ άκρη) κάνει την οδήγηση ξεκούραστη και επιτρέπει αστραπιαίες μικροδιορθώσεις με τις ελάχιστες δυνατές κινήσεις. Βέβαια η υδραυλική υποβοήθηση είναι κομματάκι έντονη, όμως κοντά στο όριο επιτρέπει την απαραίτητη ανατροφοδότηση του οδηγού. Το αυτοκίνητο δε γλυστράει, δε σπινάρει, παρά μόνο ξεχύνεται μπροστά με τη δύναμη του ανέμου. Το όριο δείχνει ακόμα πολύ μακριά…

Στάση στο πρώτο ξέφωτο για τη θέα κι έπειτα Μακρυνίτσα για καφέ. Η όμορφη πόλη του Βόλου ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια μας μεσ’ την αγκάλη του Παγασητικού. Το πλούσιο φύλλωμα των δέντρων μας προστατεύει, ο αέρας μπολιάζει τα πνευμόνια και καθαρίζει το μυαλό. Η συζήτηση ανοίγει, φέρνει το μοίρασμα, τις διηγήσεις, τις εξομολογήσεις.

Αγαπημένος προορισμός η Μακρυνίτσα κι οι επισκέπτες πολλοί. Καλό αυτό. Α, να και κάποια να μας φωτογραφίσει μαζί. Και φύγαμε για Πορταριά. Μήπως να σταματήσουμε για προμήθειες; Τα γλυκά του κουταλιού φέρνουν το ένα τ’ άλλο καθώς οι αγαπημένοι που θέλουμε να θυμηθούμε ξεπηδούν ένας ένας στη σκέψη μας. Νεραντζάκι, πορτοκάλι, κυδώνι… εκείνα τα φυρίκια της Ο. ακόμη τα ζηλεύω. Έπρεπε να πάρω κι εγώ... Α, ναι. Κι ένα βαζάκι με μανιτάρια. Σαν τουρίστες κάνουμε. Ευκαιρία να γεμίσω κι εκείνα τα designάτα θερμός που αγόρασα πέρυσι κι ακόμη να τα χρησιμοποιήσω. Δροσερό και γάργαρο νερό για το δρόμο. Κι ευτυχώς είναι αρκετός ακόμη.

Η ορεινή διάβαση των Χανίων μας φέρνει από την άλλη πλευρά του βουνού, και το Αιγαίο πέλαγος ανοίγεται μπροστά μας. Κάπου εκεί, ανάμεσα στα δέντρα (Καστανιές απ’ ότι διαβάζω, αφού ως παιδιά της πόλης αγνοούμε και τα στοιχειώδη) και κάτω από το αυτοσχέδιο υπόστεγο, μια κυρία πουλάει ξακουστά μήλα του Πηλίου.

Ταξιδεύουμε για λίγο παρέα με ένα μικρό κίτρινο ζουζούνι (Seicento Sporting) που έχει βγει για γούστα και ανοίγει το δρόμο. Θέλουμε να προλάβουμε τη μέρα. Είναι ήδη απόγευμα. Ένα σύντομο πέρασμα από Ζαγορά, μια βόλτα στο ρέμα με τις σχιστόπλακες και την οργιάζουσα βλάστηση και κατευθυνόμαστε προς την παραλία του Αγ.Ιωάννη. Η πλαζ είναι έρημη. Στην παιδική χαρά μόνο ο απόηχος της ημέρας και στο γήπεδο του beach volley ούτε ψυχή. Είναι η ώρα που ο ήλιος πέφτει πίσω απ’ το βουνό, η θερμοκρασία τον ακολουθεί και η αίσθηση πως το καλοκαίρι έχει τελειώσει δεν μπορεί να μας αφήσει.

Όταν φτάνουμε στη Νταμούχαρη είναι ήδη σούρουπο. Κατεβαίνουμε το μονοπάτι, περνάμε το στενό σοκάκι κι αγναντεύουμε τη θάλασσα. Διαλέγουμε ταβερνάκι και βολευόμαστε. Η εκπομπή του δεύτερου προγράμματος που ακούγεται από τα μεγάφωνα είναι ιδανική επιλογή στην περισυλλογή μας. Η αποχώρησή μας συνοδεύεται και από το απαραίτητο παραλειπόμενο, καθώς ένας ντόπιος μας πληροφορεί πως στις 24, 25 και 26 του μηνός τα ίχνη μας θα ακολουθήσει και η Meryl Streep για τα γυρίσματα της ταινίας Mamma Mia. Εκτός απροόπτου λοιπόν το 2008 η Νταμούχαρη στους κινηματογράφους.

Είμαστε κουρασμένοι. Τα άνετα καθίσματα μας παίρνουν αγκαλιά, και με τη συνοδεία του Δεληβοριά μας οδηγούν πίσω στη βάση μας. Ώσπου η Ο. να πάρει το μπάνιο της, ξεχύνομαι στη διαδρομή Μηλιές-παραλία και πίσω αναζητώντας –μάταια- τα όρια αυτής της Alfa Romeo. Μια τελευταία έκρηξη αδρεναλίνης πριν τον χαλαρωτικό ύπνο.

Το επόμενο πρωί, ένα ακόμη πλουσιοπάροχο τραπέζι μας περιμένει. Ευχαριστούμε την Α. για την υπέροχη φιλοξενία, υποσχόμαστε στο επανειδείν και ξεκινάμε για Μυλοπόταμο. Η ώρα φαίνεται να μας κυνηγάει καθώς έχουμε καθυστερήσει. Να ένα καλό άλλοθι για γρήγορη οδήγηση. Ο Μυλοπόταμος είναι μαγευτικός. Θα μπορούσαμε και να βουτήξουμε αλλά προτιμούμε να καθίσουμε στα σκαλοπάτια απολαμβάνοντας τη θέα και ξεχνώντας το χρόνο. Η επαναφορά στην πραγματικότητα μας βάζει σε αντίστροφη μέτρηση. Τελευταίος σταθμός οι Μηλιές. Μια στάση για τυρόψωμο και χορτόπιτα στον ξακουστό φούρνο, μερικά ακόμη πακέτα στο πόρτ μπαγκάζ και μετά για φαγητό στον Παλιό Σταθμό. Μαγευτικό τοπίο μιας άλλης εποχής, χαλάσματα πνιγμένα στο πράσινο και καταπληκτική κουζίνα από το Στάθη. Άξιο τέλος μιας υπέροχης εκδρομής.

Ο Βόλος φέρνει τον αποχαιρετισμό στο σταθμό των λεωφορείων. Καθώς η Ο. παίρνει το δρόμο του γυρισμού προς τα νότια, η επιστροφή μου με την Alfa προς την άλλη κατεύθυνση φαντάζει μοναχική.

Το ταξίδι κυλά χωρίς απρόοπτα και η στιγμιαία ένδειξη των 200 χιλιομέτρων στο κοντέρ έρχεται μόνο ως συμπλήρωμα της εμπειρίας. Σταθερό και εξαιρετικά ευθύβολο το αυτοκίνητο, αλλά οι ταχύτητες στον ανοιχτό δρόμο ποτέ δε με μάγεψαν όσο η πρόκληση στις στροφές. Πίσω στη Θεσσαλονίκη για να προλάβω τις κοινωνικές υποχρεώσεις. Τι άδοξος τρόπος για να κλείσεις ένα τέτοιο τριήμερο σκέφτομαι… Ευτυχώς δυο-τρεις ώρες είναι αρκετές.

Περασμένα μεσάνυχτα κατευθύνομαι πια προς το σπίτι. «Δεν θα κλείσω αυτή τη σχέση μου με την Alfa παρά μόνο με τον τρόπο που τις αξίζει», σκέφτομαι. «Μια τελευταία διαδρομή, οι δυο μας». Η ανάβαση προς Πετροκέρασα είναι δρόμος γνώριμος. Το αυτοκίνητο είναι πλέον οικείο και οι ρυθμοί μπορούν να ανεβούν με ασφάλεια. Οι πλευρικές επιταχύνσεις που βιώνω είναι πρωτόγνωρες. Επιτέλους κοντά στο όριο. Ο δίλιτρος κινητήρας βρυχάται ανεβάζοντας αγόγγυστα στροφές στην ανηφορική διαδρομή. Ακόμη και η ηθελημένα βίαιη επιβράδυνση στην είσοδο της στροφής προκαλεί μια ανεπαίσθητη μόλις μετατόπιση της ουράς καθώς το VDC αναλαμβάνει να σε μαζέψει, ενώ η επιτάχυνση στην έξοδο δεν μπορεί να προκαλέσει κάτι περισσότερο από ελεγχόμενη υποστροφή.. Το εξαιρετικό στήσιμο του αυτοκινήτου και η γεωμετρία της ανάρτησης είναι από μόνα τους αρκετά για να εγγυηθούν την ασφάλειά σου. Τα ηλεκτρονικά συστήματα είναι μια επιπρόσθετη δικλείδα ασφαλείας και δεν ξέρω σε ποια απερίσκεπτη υπερβολή θα έπρεπε να καταφύγει κανείς για να αγγίξει τα όρια του κινδύνου. Αυτή είναι όμως μονάχα η μια όψη αυτής της Ιταλίδας καλλονής. Η άλλη όψη, είναι εκείνη ενός άνετου, πολυτελούς coupe με 4 πραγματικές θέσεις (ακόμη κι αν οι πίσω θέτουν περιορισμούς στο ανάστημα), ποιότητα κύλισης και ευχέρεια στο ταξίδι. Αν ο όρος GT εξακολουθεί να αναφέρεται σε αυτοκίνητα μεγάλου τουρισμού (Grande Turismo), τότε η Alfa Romeo GT δικαιώνει απόλυτα τον χαρακτηρισμό. Ταξιδεύει άνετα στο εθνικό και επαρχιακό οδικό δίκτυο και είναι πρόθυμη να σου προσφέρει οδηγική ευχαρίστηση όπου και όποτε τη ζητήσεις.

Το αχαλίνωτο πάθος της ανάβασης, διαδέχεται η νωχελική ευφορία της επιστροφής. Οδηγός και αυτοκίνητο, σαν ένα σώμα, χαλαρώνουν στο ρυθμό ενός ήρεμου νυχτερινού περιπάτου.

Κοιτάζω έξω από το παράθυρο του δωματίου την GT σταθμευμένη στην απέναντι αλάνα. Αύριο το πρωί θα είναι πίσω στη θέση της, αφήνοντας ένα πλατύ χαμόγελο στα χείλη μου και την ανεξίτηλη ανάμνηση μιας μαγευτικής εκδρομής στην καρδιά μου. Από τις ανταμοιβές της ζωής, στις οποίες, δεν μπορώ ν’ αρνηθώ την ευγνωμοσύνη μου.

_____________________________________

Ευχαριστώ πολύ τα στελέχη της ΕΜΙΚΟ ΑΕ για την παραχώρηση του αυτοκινήτου, καθώς και για τη σχέση αμοιβαίας εκτίμησης και σεβασμού.

Το αυτοκίνητο της δοκιμής ήταν η Alfa Romeo GT 2.0 JTS Distinctive Veloce με τον δίλιτρο κινητήρα άμεσου ψεκασμού απόδοσης 165 ίππων.

Στα 900 περίπου χιλιόμετρα που διανύσαμε (εκτός αστικού κύκλου), η μέση κατανάλωση κυμάνθηκε στα 11,4 λίτρα/100χλμ., συμπεριλαμβανομένων των χιλιομέτρων γρήγορης οδήγησης.

Δαμάζοντας τα βήματα

2007-08-20T20:28:00.000+03:00

[summer collection 2007]

Το απόλυτο φετίχ του φετινού καλοκαιριού. Εμπνευσμένα από το γοβάκι της Daisy Duck, τα νέα High Tide Heels σας επιτρέπουν να κολυμπήσετε ξεκούραστα και να... οργώσετε με χάρη και ταχπινιά τα κοσμοπολίτικα beach bar, αφήνοντας τους αρσενικούς θαμώνες άφωνους μπροστά στον ανεπιτήδευτο παφλασμό των βημάτων σας.

Χάρη στον προσεγμένο σχεδιασμό και τον διττό τους χαρακτήρα, τα ψηλοτάκουνα βατραχοπέδιλα μπορούν να φορεθούν όλες τις ώρες και σε κάθε τεραίν. Η κατασκευή από λάστιχο δεν τραυματίζει το ξύλινο deck του WallyPower σας, το κομψό άνοιγμα στα δάχτυλα αναδεικνύει το πεντικιούρ και η χρωματική παλέτα επιτρέπει κάθε δυνατό συνδυασμό με την πλούσια γκαρνταρόμπα των μπανιερών σας. Το βυθιζόμενο τακούνι γυμνάζει τη γάμπα και κάνει το προσφιλές άθλημα της ρακέτας θεαματικότερο.

Κι αν το καλοκαίρι φεύγει... δεν πειράζει. Τα High Tide Heels δεν είναι μόδα εφήμερη. Αντιθέτως, στρατευμένα στις απρόβλεπτες συνθήκες του νέου περιβαλλοντικού χάρτη, μπορούν και θα κάνουν θραύση στο κλεινόν άστυ με τις πρώτες φθινοπωρινές βροχοπτώσεις. Φέτος, η τηλεοπτική εικόνα της διάσωσής σας από ελικόπτερα της ΕΜΑΚ θα έχει στυλ, αξιοπρέπεια και... θηλυκότητα.

Αρκεί να περπατάτε με την... όπισθεν!

η ιστορία:

Όποιος νομίζει πως η μόδα δεν αυτοσαρκάζεται, πέφτει έξω. Η φωτογραφία των High Tide Heels έκανε την εμφάνισή της στο ίντερνετ, τυλιγμένη σε πέπλο μυστηρίου: κανένα στοιχείο για την καταγωγή της, καμία άλλη διαθέσιμη φωτογραφία, άγνωστο λογότυπο, μη κατοχυρωμένη ονομασία. Μια εξονυχιστική έρευνα, επέδειξε ότι η αρχική ιδέα ανήκει στην σχεδιάστρια μόδας Lisa Carney και πρωτοεμφανίστηκε στο Australian Fashion Week του 2002.

Ο πρωτοπόρος Iωάννης Παύλος Gaultier ακολούθησε μόλις πέντε χρόνια μετά (Spring 2007 Ready-To-Wear) με μια ανάλογη εκδοχή, ενώ το παράδειγμα των High Tide Heels αποδίδεται σε άγνωστο καλλιτέχνη, αφού πιθανολογείται ότι ανήκει σε βιτρίνα βελγικής γκαλερί. Αποτέλεσμα;

Το απόλυτο σχόλιο στους μηχανισμούς της μόδας, της προώθησης και του καταναλωτικού καταναγκασμού. Η επιτομή της (ηθελημένης) δυσλειτουργίας σε ένα πολυχρηστικό αντικείμενο.

________________________

περισσότερα σχόλια, εξόχως χιουμοριστικά, από το Style Dash, τη Fashion Police και βέβαια τον Manolo που πρωτοστάτησε στην επίλυση του μυστηρίου, θέτοντας το ερώτημα, μελετώντας την ιστορία και αποκαλύπτοντας την αλήθεια.
.

Α, ναι! Και για το συμμετοχικότερο της υπόθεσης,

ψηφίστε τον τίτλο που προτιμάτε:

[1] Δαμάζοντας τα βήματα

[2] Ο παφλασμός των βημάτων

[3] Το μετέωρο βήμα της γοργόνας

χρώματα

2007-07-30T02:47:00.000+03:00

Έχετε προσέξει πώς οι γυναίκες προσδιορίζουν ένα αντικείμενο μέσω του χρώματος;

- Τί αυτοκίνητο έχεις;

- Δεν ξέρω. Ένα κόκκινο είναι.

Ίσως γιατί: "το χρώμα, λόγω της τριπλής του υπόστασης (χροιάς, τόνου και χρωματικότητας), έχει τρεις φορές ισχυρότερη συμβολική ικανότητα απ’ ότι οι δύο άλλες οπτικές ιδιότητες της ύλης: η μορφή και η υφή" [Τόσκα Θεανώ-Φάννυ, “Αρχιτεκτονικό Χρώμα: θεωρία και σχεδιασμός”, Εκδόσεις Αδελφών Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη 1989].

Έτσι, για τους σχεδιαστές, το χρώμα μπορεί να λειτουργήσει ως φορέας μιας συμβολικής πληροφορίας καθοριστικής για τη φύση του αντικειμένου: θα έχετε προσέξει πως όλα τα μπουκάλια εφυαλωμένου νερού είναι μπλε ή έχουν μπλε ετικέτα - το συγκεκριμένο χρώμα αποπνέει μια αίσθηση καθαρότητας και δροσιάς. Ανάλογα με τη χρήση του, το χρώμα μπορεί να εξυπηρετήσει την αρχιτεκτονική των αντικειμένων, να τη σεβαστεί, να την πλουτίσει, να την μασκάρει, να υποκρύψει ή τέλος να αναδείξει τη φυσική πραγματικότητα μιας κατασκευής.

Για τη βιομηχανία, το χρώμα είναι ένας εύκολος, γρήγορος και οικονομικός τρόπος εξατομίκευσης των προϊόντων. Το Lancia Y δεύτερης γενιάς ήταν διαθέσιμο σε 500 και πλέον χρωματισμούς, για να είστε βέβαιοι ότι κανένας άλλος δεν έχει όμοιο με το δικό σας. Πολύ πριν απ' αυτό, ο Henry Ford συνήθιζε να λέει: "μπορείτε να παραγγείλετε το Model T σε οποιοδήποτε χρώμα αρκεί να είναι μαύρο". (κι αλήθεια, γνωρίζετε το γιατί;)

Η επίδραση των χρωμάτων στην ανθρώπινη ψυχολογία είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο που έχει απασχολήσει ψυχολόγους, εικαστικούς, αρχιτέκτονες, ακόμη και φιλοσόφους. Σύμφωνα με τον Goethe: «τα χρώματα επικοινωνούν με την ψυχή αναταράσσοντάς την αισθησιακά, ξυπνώντας συγκινήσεις, γεννώντας ιδέες που άλλοτε μας ξεκουράζουν και άλλοτε μας διεγείρουν, προκαλώντας είτε τη θλίψη είτε τη χαρά».

Τί είναι για σας το χρώμα;

_____________________________________

εικόνες:

1. Fiat 500. Αν επιμένετε να αναζητάτε πληροφορίες για το νέο πεντακοσαράκι, τότε εκτός από το κείμενό μας 50 χρόνια 500, μπορείτε να διαβάσετε μια εκτενή σχεδιαστική ανάλυση ή να εντυπωσιαστείτε από την τελετή που οι Ιταλοί ετοίμασαν τη βραδιά της παρουσίασής του (αν κι εδώ, μάλλον θα χρειαστείτε μια εγγραφή μέλους).

2. Φλυτζάνια πορσελάνης TOUCH! της εταιρίας KAHLA, σχεδιασμένα από τις Barbara Schmidt και Regina Hadersbeck

3. Πολυθρόνες Cloud σχεδιασμένες από τον Carlo Bartoli.

4. Πινέλα βαφής Shur-Line. Εργονομικά σχεδιασμένα για καλύτερο κράτημα, από την Metaphase Design Group

Στη σφαίρα του εφικτού

2007-07-03T03:24:00.000+03:00

Με αφορμή τη συζήτηση περί μουσειολογίας που έχει ξεσπάσει εδώ κι εδώ, εισβάλλουμε στα λημέρια των μουσειολόγων προτείνοντας ένα αντικείμενο για εκθεσιακούς χώρους.

Εμπνευσμένη ως ένας μοναχικός χώρος αισθήσεων, η Comfort Sphere προορίζεται για χρήση σε εκθεσιακούς και μουσειακούς χώρους. Η αίσθηση μιας φιλόξενης κάψουλας, πρόθυμης να σε περιβάλλει σε έναν απρόσβλητο κόσμο, σε προσκαλεί να αφεθείς σε μια εμπειρία πληροφόρησης και ψυχαγωγίας. Ο κουρασμένος επισκέπτης της έκθεσης, θα καθήσει ευχαρίστως στην αγκαλιά της αναζητώντας -αν όχι την πληροφόρηση- τουλάχιστον την ανάπαυση. Περιστρέφοντας εαυτόν και κάθισμα προς την πλευρά της καμπύλης οθόνης θα απομονωθεί διακριτικά από τη σαδιστική παρέα που τον έσυρε μέχρι την έκθεση, περιμένοντας το θέαμα που θα τον ανταμείψει για την υπομονή του. Μία σειρά από εφαρμογές πολυμέσων θα τον εμπλέξουν ενεργά στην αναζήτηση της γνώσης, την ίδια στιγμή που το ηχητικό σύστημα της Dynaudio θα τον μεταφέρει σε μια άνευ προηγουμένου ηχητική εμπειρία.

Τέρμα λοιπόν στην αβάσταχτη ορθοστασία μπροστά στις ατέλειωτες λεζάντες των εκθεμάτων. Αντί του ψυχρού και συχνά μακροσκελούς κειμένου, εδώ, η πολυπόθητη πληροφορία λαμβάνεται επιλεκτικά μέσα από μια οπτικοακουστική εμπειρία που σε καθιστά διαμορφωτή και συμμέτοχο της δράσης. Εικόνες, ταινίες, βίντεο και ηχητικά ντοκουμέντα αναλαμβάνουν να σε ταξιδέψουν στο χώρο των εκθεσιακών αντικειμένων, επανατοποθετώντας τα πίσω στο ιστορικό, κοινωνικό και πολιτισμικό τους πλαίσιο. Τα αντικείμενα εκδύονται τη νεκρή φύση που ο χώρος της έκθεσης τους επιβάλλει και επιστρέφουν στην εποχή, τον τόπο και τις συνθήκες που τα δημιούργησαν.

Η διάρκεια του ταξιδιού καθορίζεται από τις ανάγκες και τις επιθυμίες σας – ή έστω από την υπομονή εκείνων που περιμένουν τη σειρά τους.

Ο σχεδιασμός της σφαίρας στηρίζεται στα βασικά σχήματα του κύκλου και της ευθείας. Αν στοιχηματίζετε πως το αποτέλεσμα θυμίζει κάτι, προσπαθήστε να το φανταστείτε να περιστρέφεται ανάμεσα σε δυο παρενθέσεις… Ή αναζητείστε το αρχέτυπό του σε ένα βιβλίο ιστορίας του βιομηχανικού σχεδιασμού. Θα το δείτε να ζωντανεύει 40 χρόνια πριν, στην εικόνα της Ball Chair του Eero Aarnio, τo 1963.

Οι διαφορές που προβάλλουν δίπλα στις προφανείς ομοιότητες, περιλαμβάνουν μία σειρά από στιβαρές αναλογίες που επιτάσσει η ανάγκη ασφάλειας των καιρών. Η βάση είναι πλέον κυλινδρική και συμπαγής, ενώ το πάχος του σφαιρικού τοιχώματος μεταδίδει το πολυπόθητο μήνυμα προστασίας και αντοχής.

Αφήστε τη νεκρική σιγή των εκθεμάτων και μεταφερθείτε στο ανέφικτο που τώρα προβάλλει στη σφαίρα του εφικτού.

_____________________________

Comfort Sphere:

Εταιρία κατασκευής: Volkswagen AG, Wolfsburg [home]

Σχεδιασμός: Volke Kommunikations-Design GmbH, Wolfsburg [home]
Βραβείο: red dot design award

Ball Chair:

Διαβάστε περισσότερα για τον Eero Aarnio, εδώ κι εδώ.

Ο Eero Arnio διηγείται την ιστορία της Ball Chair εδώ.

Δημιουργίες του Eero Aarnio σε φωτογραφίες υψηλής ανάλυσης εδώ.

μεταφορά ή μετωνυμία;

2007-06-03T03:41:00.000+03:00

Είναι γεγονός ότι συχνά, ώσπου να προχωρήσουμε στη βαθύτερη αντίληψη και κατανόηση των αντικειμένων, τα βιώνουμε και τα ταξινομούμε με όρους μεταφορικούς. Στην εποχή της μεταβατικής πορείας προς την κοινωνία της πληροφορίας λ.χ., μια συσκευή ηλεκτρονικής αλληλογραφίας μπορεί να επιτύχει μεγαλύτερη φιλικότητα προς το χρήστη, μιμούμενη τη μορφή πένας και μελανοδοχείου. Χωρίς να προϋποθέτει οποιαδήποτε γνώση υπολογιστών από το χρήστη, μια ηλεκτρονική πένα λειτουργεί με το συμβατικό τρόπο γραφής, μετατρέποντας αυτομάτως το χειρόγραφο σε ηλεκτρονικό αρχείο κειμένου και αποστέλλοντάς το στον παραλήπτη μέσω ενός δικτυωμένου (on-line) «μελανοδοχείου».

Η χρήση της μεταφοράς εδώ, όπως και στις περισσότερες περιπτώσεις, έγκειται στην ανάκληση μιας γνώριμης εικόνας από το παρελθόν. Η ιδιοτυπία όμως, του παραδείγματος μιας... σβύστρας που μιμείται τη μορφή του πλήκτρου DELETE στον υπολογιστή, συνιστά ένα ενδιαφέρον όσο και χιουμοριστικό παιχνίδι αναχρονισμού. Ο συμβολισμός του παλιού (γόμα/σβύστρα) με κάτι νέο (πλήκτρο DELETE) προαναγγέλει την έλευση μιας γενιάς technofreaks που αναζητά να γνωρίσει την πραγματικότητα μέσα από όρους εικονικούς.

για την Αμαλία...

2007-06-01T12:11:00.000+03:00

περισσότερα για την Αμαλία: εδώ κι εδώ

50 χρόνια 500

2007-04-20T02:48:00.000+03:00

[συσκευασμένες ήδη αναμνήσεις]

«Και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η εποχή μας... προτιμά την εικόνα απ’ το πράγμα, το αντίγραφο απ’ το πρωτότυπο, την αναπαράσταση απ’ την πραγματικότητα, το φαίνεσθαι από το είναι... Το ιερό για την εποχή μας είναι η πλάνη, το δε ανίερο είναι η αλήθεια»

Φόιερμπαχ, Πρόλογος στη δεύτερη έκδοση του έργου του «Η ουσία του Χριστιανισμού»

4 ιουλίου 1957

Η μεταπολεμική Ιταλία μετρά τις πληγές της. Οι πόλεις ορθώνονται μέσα από τα ερείπια, πιο ψηλές, πιο μοντέρνες, πιο λειτουργικές και πιο απάνθρωπες από ποτέ. Το κέντρο της Ρώμης παρουσιάζει τα πρώτα συμπτώματα κυκλοφοριακής συμφόρησης, ο κόσμος πολεμά να ανακάμψει και ο κινηματογραφικός νεορεαλισμός αποτυπώνει τη ζωή -ακόμα κι έτσι- ως γλυκειά (Dolce Vita).

Πολλά λεφτά για αυτοκίνητο δεν υπάρχουν. Οι περισσότεροι κυκλοφορούν εδώ και μία δεκαετία με βέσπα, και μόνο ο Marcello Mastroyanni με τον Federico Fellini συζητούν πίσω από τις κάμερες για την νέα Mercedes 300 SL Gullwing του πρώτου.

Και κάπου εκεί, στο ιστορικό κτίριο της Fabbrica Italiana di Automobili Torino (Fiat), ο ιδιοφυιής Dante Giacosa αναζητά έναν άξιο αντικαταστάτη για το μικρό και προσιτό προπολεμικό αυτοκίνητο με το προσωνύμιο Topolino (ποντικάκι).

Πάνε μέρες τώρα που η μηχανή του εσπρέσσο δουλεύει υπερωρίες, πιστή στο πλευρό του Dante, αλλά χαλάλι. Τα σχέδια που βρίσκονται στο γραφείο του αυτό το πρωί, κρύβουν μια μεγάλη μελλοντική ιστορία, την οποία ο δημιουργός ίσως και να ονειρεύεται κοιμώμενος πάνω τους. Λέγεται 500, αφού έχει μόλις 479 κ.ε. Βέβαια, με μήκος 3 μέτρα και βάρος λιγότερο από μισό τόνο, οι 18 ίπποι είναι αρκετοί για να βάλουν την Ιταλία σε τροχούς. Το εσωτερικό είναι σπαρτιάτικο, χωράει όμως 4 άτομα (αρτιμελή παρακαλώ) και διαθέτει και ηλιοροφή για τον ήλιο της Μεσογείου. Είναι μικρό, φθηνό, πρακτικό και πάνω απ' όλα διαθέτει μια φατσούλα έτοιμη να κλέψει καρδιές...

4 Ιουλίου 2007

το ίδιο αχνιστό χαρμάνι ευωδιάζει από το στόμιο της Bialetti στα γραφεία της εταιρίας. Ευτυχής ιδιοκτήτης αυτή τη φορά (της καφετιέρας, όχι της εταιρίας) ο αμερικάνος Frank Stephenson, διευθυντής σχεδιασμού που μετά από ένα γύρο σε κάμποσες χώρες και βιομηχανίες, έχει δέσει λιμάνι στη Fiat, που έχει και τον καλύτερο καφέ. Με τέτοια γεύση, πώς να μην κατεβάσεις έξυπνες ιδέες, σκέφτεται χαϊδεύοντας το θεληματικό του πηγούνι.

Παρά τη λειτουργία με το ίδιο καύσιμο (εσπρέσσο), το μυαλό του στροφάρει διαφορετικά από εκείνο του Dante. Δεν είναι εποχή ιδεαλισμού, και ο Frank ως γνήσιο τέκνο της πατρίδας του έχει σπουδάσει το μάρκετινγκ παραπάνω κι απ' το σχεδιασμό. Έχει ήδη στο ενεργητικό του την αναβίωση του θρυλικού Mini (2001), και γνωρίζει τα οφέλη από την εκμετάλλευση της ιστορικής κληρονομιάς μιας εταιρίας. "Δε μένει παρά να πείσω τη διοίκηση της Fiat να κάνει το ίδιο με το 500αράκι", σκέφτεται. Βέβαια, με τους σύγχρονους κανονισμούς παθητικής ασφαλείας 3 μέτρα δεν είναι αρκετά. Με 3,55 όμως, θα είμαστε εντάξει. Με τα ηλεκτρικά παράθυρα, τους αερόσακους, το ABS, τα συστήματα κλιματισμού και τις λοιπές εφευρέσεις των τελευταίων 50 χρόνων, το βάρος επιβαρύνεται κατά τι (μόλις στο... διπλάσιο), αλλά πάλι, με 5 φορές περισσότερους ίππους (100 από 1400 κ.ε.), όχι μόνο τη βγάζουμε, αλλά το παίζουμε και σέξι! Νά 'μαστε λοιπόν. Κρατάμε τη θρυλική εικόνα, προσθέτουμε ένα δερμάτινο τιμονάκι... μην ξεχάσω και την ηλιοροφή, αθερμική κι από γυαλί ασφαλείας. Τώρα τί κι αν τα παραπάνω ανεβάζουν το κόστος; Ποιός baby boomer δεν θα πληρώσει ένα 15-20% επιπλέον για να προσδιοριστεί μέσα από τον νεανικό του έρωτα;

Για τους υπόλοιπους άλλωστε, που περιορίζουν το ζητούμενο στην λειτουργική υπόσταση ενός αυτοκινήτου, υπάρχει πάντα και το... Panda.

η ιστορία:

1936 - Η Fiat παρουσιάζει ένα μικρό, διθέσιο αυτοκίνητο με κινητήρα μόλις 500 κ.ε. Χάρη στο ξεχωριστό, αεροδυναμικό του σχήμα , το 500αράκι σημειώνει μεγάλη επιτυχία μένοντας στην ιστορία με το προσωνύμιο Topolino (Mickey Mouse).

1957 - Σχεδιασμένο και πάλι από τον Dante Giacosa, το νέο 500αράκι, κατακλύζει τους δρόμους, ως κατεξοχήν σύμβολο της μεταπολεμικής Ιταλίας. Χάρη στις μικρές του διαστάσεις (2,97 x 1,32 x 1,32) χωράει σχεδόν παντού, ενώ η φιλική του φυσιογνωμία το κάνει αγαπητό σε 4 εκατομμύρια αυτοκινητιστές!

1992 - Το σχεδιαστικό κέντρο της Fiat σε συνεργασία με τον Giorgetto Giugiaro, παρουσιάζει το Cinquecento. Σύγχρονο, τετραγωνισμένο, με άριστη εκμετάλλευση εσωτερικών χώρων και παιχνιδιάρικη οδική συμπεριφορά, το Cinquecento λανσάρεται με το σλόγκαν "ο έρωτας της πόλης". Το 1997, η έκδοση Sporting φιγουράρει στο εξώφυλλο του βρετανικού περιοδικού Car (εν μέσω Ferrari και Lamborghini!) ως ένα από τα 10 καλύτερα σπορ αυτοκίνητα!

Ρετροφουτουρισμός

Ο όρος υιοθετείται για να περιγράψει την τάση σχεδιαστικής αναβίωσης μορφών του παρελθόντος που ξεκινά με το ελάχιστα γνωστό Nissan Figaro και απογειώνεται με το νέο Beetle. To φαινόμενο επιδέχεται πολλαπλές ερμηνείες. Ψηφίστε στα comments τη δική σας:

Πρόκειται για μία αντίδραση απέναντι στην ομοιογένεια των αυτοκινήτων που διαμόρφωσε η πραγματιστική περίοδος μετά την ενεργειακή κρίση του 1973, με στόχο την ανάκτηση του συναισθηματικού και συμβολικού περιεχομένου των αυτοκινήτων.
Η νοσταλγία για το παρελθόν είναι μια ψυχολογική άμυνα απέναντι στο άγχος για το παρόν και το μέλλον. Παρατηρείται πιο έντονα σε περιόδους της ιστορίας ή στάδια της ζωής που χαρακτηρίζονται από απότομες αλλαγές και απώλεια ή κατακερματισμό της συλλογικής και προσωπικής μας ταυτότητας.
Η υιοθέτηση ενός αντικειμένου που προσομοιάζει με παλιό, είναι ένας τρόπος προσδιορισμού της κοινωνικής και γενεαλογικής μας ταυτότητας. (παιδιά των λουλουδιών; Ήμουν κι εγώ εκεί.)
Στέρηση έμπνευσης. Μπροστά στον τρόμο του λευκού χαρτιού, οι σχεδιαστές προσπαθούν να αντλήσουν ιδέες από το παρελθόν.
Προσπάθεια υιοθέτησης του χρόνου (ως τέταρτης διάστασης) ανάμεσα στις παραμέτρους του σχεδιασμού. Είναι γεγονός ότι ο χρόνος, σπάνια προσμετράται ως μεταβλητή στις φονξιοναλιστικές θεωρίες του σχεδιασμού. Οι σχεδιαστές δημιουργούν στις 3 διαστάσεις, αφήνοντας το χρόνο και τη συμβίωση αντικειμένου και χρήστη να επενδύσουν το αντικείμενο με αναμνήσεις και νέες σημασίες. Η προσπάθεια ενσωμάτωσης του νοσταλγικού παράγοντα στο σχεδιασμό συνιστά μία εκ των προτέρων συσκευασία έτοιμων (μήπως και επίπλαστων;) αναμνήσεων.
Ό,τι άλλο. (Περι)γράψτε τη δική σας εκδοχή.

Η επιστημονική ανάλυση του ρετροφουτουρισμού θα μπορούσε να συνεχιστεί για πολύ περισσότερο. Θυμηθείτε όμως την ελληνική ταινία με τον Αλέκο Αλεξανδράκη στο ρόλο του Καθηγητή... Ποιά προσπάθεια εμπεριστατωμένης επιχειρηματολογίας μπορεί να αντισταθεί στον ανθρώπινο Έρωτα;

_________________________________

αν αντέχετε ακόμη, διαβάστε:

το εξαιρετικό κείμενο της urbicide 408 λέξεις για το 500.
για τον Dante Giacosa
για τον ρετροφουτουρισμό
την ιστοσελίδα 500 wants you μέσω της οποίας η Fiat έλαβε υπόψη τις προτάσεις του κοινού

Spirit of Ecstasy

2007-03-30T06:27:00.000+03:00

[σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, πού με βάζεις; Στο καπώ μου ψηλά να διατάζεις.]

Με αφορμή το post της almaro «Ο γερό Μπιλ ή η ιστορία ενός βρετανικού τοτέμ» και το αρχικό ερέθισμα από το «Quiz IV» του museologist, επιχειρούμε μια βουτιά στην ιστορία του γνωστότερου συμβόλου στην αυτοκινητιστική ιστορία, της «ιπτάμενης κυρίας» που κοσμεί το ψυγείο των Rolls Royce. Μια ιστορία άσβεστου πάθους, ανεκπλήρωτου έρωτα και κοινωνικών διακρίσεων, που θα έκανε ακόμη και τις τηλεοπτικές περσόνες της μεσημεριανής ζώνης να ριγήσουν.

Ήταν το 1910 όταν ο Λόρδος Montagu του Beaulieu (ο John Walter Edward-Scott-Montagu με τ’ όνομα), άνθρωπος με βαθιά συναίσθηση κοινωνικής ευθύνης και σεβασμό προς τα εργασιακά δικαιώματα, ξενυχτούσε αναζητώντας τρόπους να αποκαταστήσει τη χαμένη τιμή της πιστής του γραμματέως Eleanor Velasco Thornton. Η σκληρή πραγματικότητα της κοινωνικής του θέσης δεν του επέτρεπε να την νυμφευθεί, αφού στους κύκλους των ευγενών, οι κρυφές περιπέτειες ενίσχυαν την έξωθεν εικόνα ενός Λόρδου, μόνο εφόσον παρέμεναν… κρυφές. Κάπου εκεί, εν μέσω αναποδογυρισμένων βικτωριανών επίπλων και ατάκτως ερριμμένων ενδυμάτων – εν πολλοίς υπεύθυνων και για τις κοινωνικές διακρίσεις, ο John, με την Eleonor αγκαλιά και την πορσελάνη με το τέιον στο χέρι, βρήκε τη λύση! Μπορεί η Eleonor να μην είχε θέση δίπλα του στο ναό του Canterbury, είχε όμως θέση πάνω στο δεύτερο θηλυκό της προτίμησής του, την αγαπημένη του Rolls Royce. Παρήγγειλε λοιπόν στο γλύπτη Charles Robinson Sykes, ένα μικρό ομοίωμα της κρυφής του ερωμένης για το καπώ της νέας του λιμουζίνας (σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, πού με βάζεις; Στο καπώ μου ψηλά να διατάζεις).

Μαγεμένη από τη σαγήνη της Eleonor, η εταιρία σκέφθηκε να υιοθετήσει την ιδέα του αγαλματιδίου, προκειμένου να αποφύγει τις αυτοσχέδιες μασκώτ αμφιβόλου αισθητικής που είχαν αρχίσει να εμφανίζονται στα αυτοκίνητά της με τις ύστερες διακοσμητικές επεμβάσεις της αριστοκρατίας. Ο Sykes είδε τις δουλειές του ν' ανοίγουν όταν η RR του ανέθεσε το έργο, όμως απογοητευμένος από το χαμηλό οικονομικό αντίτιμο, ίσως και λόγω του έρωτα που είχε αρχίσει να αναπτύσσει για το μοντέλο του, κατέφυγε σε μια ήπια αναπροσαρμογή του αρχικού σχεδίου γλυτώνοντας πολύτιμο χρόνο. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων με το Λόρδο Montagu (που σημειωτέον ήταν και λίγο νευρικός), η Rolls Royce μετονόμασε το Whisperer σε Spirit of Ecstasy κι έτσι όλοι ήταν ευχαριστημένοι (εκτός ίσως από τους Αμερικάνους που προτίμησαν να το ονομάσουν Flying Lady).

Πιστεύοντας (για κάποιον ανεξήγητο λόγο) στη δική της αισθητική, η Rolls Royce κατασκεύασε και ένα άξιο βάθρο κατ' εικόνα και ομοίωση του… Παρθενώνα, με την Eleonor στην κορυφή του αετώματος. Πιστή στα αρχαιοελληνικά ιδεώδη του μέτρου, εξωράισε τρίγλυφα, μετόπες και ζωφόρους, τα οποία πλέον εκτίθενται κάπου 200 μίλια νοτιότερα από το εργοστάσιο κατασκευής, στο Βρετανικό Μουσείο.

Από το 1911 και μετά, κάθε Rolls Royce φέρει την απαστράπτουσα σιλουέτα της Eleonor με τις ανεμίζουσες πτυχώσεις του φορέματός της να ανοίγουν το δρόμο προς την κοινωνική ανέλιξη. Με εξαίρεση τις περιπτώσεις επαφής με κάποιο εμπόδιο, οπότε και η «ιπτάμενη κυρία» εξαφανίζεται αυτόματα μέσα στο ψυγείο για λόγους ασφαλείας αν όχι από σεμνοτυφία, το σύμβολο της τετράτροχης επιτομής της πολυτέλειας βρίσκεται πάντα εκεί για να θυμίζει στον ευτυχή ιδιοκτήτη την ακάματη βοηθό της δικής του καθημερινότητας και να υπεν-θυμίζει τις άκαμπτες κοινωνικές δομές που μπορούν να στείλουν μια σύντροφο από το πίσω κάθισμα στο καπώ.

Εναλλακτική εκδοχή του Spirit of Ecstasy, εμπνευσμένη από μαρξιστική ερμηνεία της πάλης των τάξεων. Πριν αναφωνήσετε "that's the spirit", διευκρινίζουμε ότι η εκδοχή δεν φέρει την έγκριση της εταιρίας.

Αλήθειες και μύθοι για τις Rolls Royce:

Ποτέ δεν θα βρείτε αποτσίγαρα στο σταχτοδοχείο μιας Rolls Royce. Αδειάζει αυτομάτως. (ούτως ή άλλως θα το έκανε ο σωφέρ)
Η ψυκτική ικανότητα του συστήματος κλιματισμού μιας Rolls Royce Silver Spirit ισοδυναμεί με 30 οικιακά ψυγεία. (για όσους αναρωτιούνται για τα αίτια των κλιματικών αλλαγών)
Αναρτημένες πινακίδες στο χώρο του εργοστασίου προειδοποιούν: «Προσοχή! Αθόρυβα αυτοκίνητα». (έξω από αυτό;)
Σύμφωνα με μια παλιά διαφημιστική καμπάνια του David Ogilvy: «Ο δυνατότερος ήχος σε μια Rolls Royce που κινείται με 100 χλμ/ώρα, είναι το τικ-τακ του ωρολογιού» (ο μόνος λόγος που η εταιρία εμμένει στα ωρολόγια συμβατικής τεχνολογίας είναι από σεβασμό στην παράδοση)
Αν τοποθετήσετε έναν νεαρό αφρικανό ελέφαντα στο πίσω κάθισμα μιας Rolls Royce, το αυτοκίνητο θα «καθήσει» μόνον 3 εκατοστά. (η εταιρία δεν συνιστά αυτό το πείραμα)
Ο Αριστοτέλης Ωνάσης και ο Σταύρος Νιάρχος, μετά από γεύμα στη Νέα Υόρκη, περνούν έξω από μια αντιπροσωπεία της Rolls Royce και αποφασίζουν να αγοράσουν από μια Corniche. Καθώς ο Νιάρχος παραλαμβάνει το λογαριασμό, ο Ωνάσης του φωνάζει: «όχι, όχι Σταύρο. Αυτές δικές μου. Εσύ πλήρωσες το φαγητό». (η επιτομή του large Έλληνα)

ακόμη περισσότερα:

για το επίσημο site της Rolls Royce
για φωτογραφίες υψηλής ανάλυσης
για την ιστορία του Spirit of Ecstasy (με την κατάλληλη μουσική υπόκρουση)
για μύθους και αλήθειες γύρω από τις Rolls Royce

Jean Baudrillard

2007-03-08T23:47:00.000+02:00

“Today every desire, plan, need, every passion and relation is abstracted (or materialized) as sign and as object to be purchased and consumed” - The System of Objects, 1968

Κατά τον Jean Baudrillard, τόσο η μαρξιστική όσο και η κλασική οικονομική θεωρία του Adam Smith επιχείρησαν να ερμηνεύσουν τις δομές της καταναλωτικής κοινωνίας, μέσα από το εσφαλμένο και περιοριστικό πρίσμα της αξίας χρήσης των αντικειμένων. Σύμφωνα όμως με τον ίδιο: "ενώ όλοι είναι ίσοι μπροστά στα αντικείμενα ως αξία χρήσης, δεν είναι διόλου ίσοι μπροστά στα αντικείμενα ως σημεία και διαφορές, που είναι βαθύτατα ιεραρχημένα". Μέσα λοιπόν από την αγορά και κατανάλωση των αγαθών, ο καταναλωτής δεν καλύπτει απλά μια λειτουργική του ανάγκη, αλλά εντάσσει τον εαυτό του σε ένα σύστημα σημείων (signs) που υποδηλώνουν τα ατομικά και κοινωνικά του χαρακτηριστικά. Αναπτύσσοντας τη θεωρία μιας κοινωνίας κατευθυνόμενης από το καταναλωτικό σύστημα, στο οποίο οι ανάγκες (ανα)παράγονται ιδεολογικά, ο Jean Baudrillard προχώρησε πέρα από τις προηγούμενες θεωρίες διακρίνοντας τέσσερις συνολικά παράγοντες:

Τη χρηστική αξία ενός αντικειμένου, τον οργανικό του σκοπό (λ.χ. η πένα ως εργαλείο γραφής)
Την ανταλλακτική αξία, ή διαφορετικά την οικονομική του αξία (η πένα ως ισοδύναμο τριών μολυβιών ή ενός ημερομισθίου)
Τη συμβολική αξία (η πένα ως δώρο αποφοίτησης)
Τη σημειολογική αξία, δηλαδή την αξία του μέσα στο ευρύτερο σύστημα των αντικειμένων (η πένα ως αντικείμενο κοινωνικού status)

Η σκέψη του Baudrillard, έθεσε τις βάσεις της σύγχρονης σημειολογικής θεωρίας και ανάλυσης του σχεδιασμού. Μελετώντας τη γλώσσα των αντικειμένων που μας περιβάλλουν, κατέδειξε την ικανότητά τους να αρθρώνουν λόγο για τον ίδιο τον ιδιοκτήτη, τις αξίες, τις επιθυμίες και τις ελπίδες του.

Ένα μεγάλο μέρος των περιεχομένων αυτού του blog, όπως και κάθε προσπάθειας που επιχειρεί εμπεριστατωμένα να μελετήσει το ρόλο των αντικειμένων στο σύγχρονο πολιτισμό, διαπνέεται από τη σκέψη σημειολόγων όπως ο Roland Barthes, o Umberto Eco και ο Jean Baudrillard. Πέρα από τις γενικές επιρροές της σκέψης του τελευταίου στη ρητορική του design που αναπτύσσεται στα antikeimena, ειδικές αναφορές στον Jean Baudrillard μπορείτε να εντοπίσετε στα post: Κοινωνικές διακρίσεις… για παιδιά και Le fabuleux destin d' Amelie Poulain.

Δείτε ακόμη τις σχετικές αναφορές των museologist και almaro.

_______________________________

Προς Jean Baudrillard:

Σ' ευχαριστώ για όσα πρόσφερες στη σύγχρονη σκέψη και τον πολιτισμό.

Σ' ευγνωμονώ που με βοήθησες να εκφράσω -συχνά μέσα από τα ίδια σου τα λόγια- τις λεπτές αποχρώσεις των συλλογισμών για τα αντικείμενα, την κοινωνία και τον πολιτισμό.

Όπως σ' ευχαριστώ και για εκείνη τη μέρα που ξεπρόβαλες από το ράφι του βιβλιοπωλείου, κρατώντας μου έκτοτε συντροφιά στη μοναχική πορεία μιας διατριβής.

[σε μία χώρα που βυθισμένη στον τηλεοπτικό λήθαργο μιας ανούσιας πολιτικής επικαιρότητας και μιας ανόσιας ματιάς στις κλειδαρότρυπες των άλλων, δεν πρόλαβε ν' αναφερθεί σε σένα...]

Επιστημονικότητα και Ποίηση της Αυτοκίνησης

2007-03-01T05:19:00.000+02:00

[ή, γιατί τα αυτοκίνητα έχουν ψυχή]

Αν ήθελα να περιγράψω το 2CV ως ένα κοινωνικό και πολιτισμικό φαινόμενο, παρά ως τεχνολογικό επίτευγμα, δεν θα υπήρχαν ιδανικότερα λόγια από εκείνα του νομπελίστα Γιόζεφ Μπρόντσκι (1940-1996): «Το 2CV στεκόταν εκεί ελαφρύ και ανυπεράσπιστο, χωρίς την απειλητική αίσθηση που συνοδεύει συνήθως τα οχήματα. Δεν είχα ξαναδεί κάτι φτιαγμένο από μέταλλο, που να χαρακτηρίζεται από τόσο απόλυτη έλλειψη έμφασης….Ήθελα να μπω μέσα και να το οδηγήσω, όχι για να το σκάσω, αλλά επειδή, μπαίνοντας, θα ένιωθα σαν να φόραγα ένα σακάκι ή μάλλον ένα αδιάβροχο και να ξεκινούσα για έναν περίπατο…. Αν θυμάμαι καλά, αυτό που αισθάνθηκα κοιτάζοντας εκείνο το αυτοκίνητο ήταν ευτυχία…»[i].

Αν πάλι έπρεπε να συνοδεύσω την εικόνα της Déesse με μια λεζάντα που να αποδίδει την ουσία της ύπαρξής της δεν θα προσέτρεχα σε κανένα αυτοκινητιστικό εγχειρίδιο, περιοδικό ή βιβλίο ιστορίας του σχεδιασμού· τουλάχιστον όχι περισσότερο από ότι στο κείμενο του Γάλλου φιλόσοφου Roland Barthes: «Νομίζω ότι τα αυτοκίνητα είναι σήμερα σχεδόν το ακριβές ισοδύναμο των μεγάλων Γοτθικών Καθεδρικών Ναών: εννοώ το ανώτατο δημιούργημα μιας εποχής, που συλλαμβάνεται με πάθος από άγνωστους καλλιτέχνες και καταναλώνεται ως εικόνα αν όχι ως χρήση από έναν ολόκληρο πληθυσμό που τα αντιμετωπίζει σαν ένα καθαρά μαγικό αντικείμενο.

Είναι προφανές ότι η νέα Citroen έχει πέσει από τον ουρανό, από τη στιγμή που με την πρώτη ματιά προβάλλει ως ένα αντικείμενο υπερβατικό. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ένα αντικείμενο είναι ο καλύτερος αγγελιοφόρος ενός κόσμου πάνω από εκείνον της φύσης: κάποιος μπορεί εύκολα να διακρίνει αμέσως σε ένα αντικείμενο μία τελειότητα και ταυτόχρονα μια έλλειψη καταγωγής, μια αυτάρκεια και μια λαμπρότητα, μια μετατροπή της ζωής σε ύλη (η ύλη είναι πολύ περισσότερο μαγική από τη ζωή), με μια λέξη μία σιγή που ανήκει στο βασίλειο των παραμυθιών. Η D.S. – η “Θεά” – έχει όλα τα χαρακτηριστικά … ενός αντικειμένου από ένα άλλο σύμπαν, από εκείνα που τροφοδότησαν τη νεομανία του 18ου αιώνα και εκείνη της επιστημονικής μας φαντασίας: η Déesse είναι πρώτα και κύρια ένας νέος Ναυτίλος»[ii].

Αναζητώντας την πεμπτουσία των δύο θρύλων της αυτοκίνησης, συναντάμε δυο κείμενα που εδρεύουν λιγότερο στο πεδίο της επιστημονικότητας του σχεδιασμού και περισσότερο σε εκείνο της τέχνης (λογοτεχνία και σημειολογία -που ως επιστήμη των συμβόλων διατηρεί στενούς δεσμούς με την τέχνη).

.
Η διαπίστωση ότι το αυτοκίνητο αποτελεί κάτι περισσότερο από την απλή συνένωση των μερών του δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας, πολύ περισσότερο ανάμεσα στους λάτρεις του κλασικού αυτοκινήτου. Δίχως να αρνούμαστε τη γοητεία που μπορεί να ασκεί η μηχανολογική αρτιότητα μιας ιδέας από το παρελθόν, είναι φανερό ότι αν κάτι αγγίζει τη θυμική μας διάσταση, αυτό είναι η οντολογική υπόσταση του αυτοκινήτου. Αν κάπου εκεί, στις προσωπικές και συλλογικές μνήμες που αναδύει το πέρασμα ενός αυτοκινήτου στο χώρο και χρόνο, εδρεύει η ψυχή ενός φαινομενικά άψυχου αντικειμένου, αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε την ποιητική έκφραση της αυτοκίνησης. Μιας έκφρασης στην οποία θα μπορούσαμε να συν-τάξουμε ένα πλήθος ακόμη αναφορών: από το ελάχιστα αντιπροσωπευτικό «Alfa Romeo» του Ο.Ελύτη, μέχρι το “La Guenon et son petit” του Pablo Picasso, την απεικόνιση της κίνησης στο εικαστικό έργο των Boccioni και Balla[iii] και βέβαια την ιδρυτική διακήρυξη των φουτουριστών[iv] όπου ο F.T.Marinetti αναγνωρίζει στην εικόνα ενός αυτοκινήτου που βρυχάται, με γιγάντιες εξατμίσεις –«σαν ερπετά που αναπνέουν με εκρήξεις»- μιαν ομορφιά ανώτερη από εκείνη της Νίκης της Σαμοθράκης.

Pablo Picasso, “La Guenon et son petit” (1951)
Ο εσωτερικός χώρος του αυτοκινήτου (εδώ κρανίο του πιθήκου) παρουσιάζεται ως ανάλογο του εαυτού, ένα πεδίο ψυχικής δραστηριότητας και έκφρασης.

Giacomo Balla, “Αφηρημένη ταχύτητα” (1913), λάδι σε καμβά

Η περιγραφή ενός 2CV με βάση τα τεχνικά ή γεωμετρικά του χαρακτηριστικά είναι ελάχιστα ικανή να απεικονίσει τις ιδιαίτερες δυνάμεις και αρετές που το ανήγαγαν σε θρύλο. Ακόμη και η αναφορά στο brief του André Citroën για ένα αυτοκίνητο «που θα μπορεί να μεταφέρει δύο αγρότες με καπέλο και ένα κουτί αυγά στους κακοτράχαλους δρόμους της Γαλλίας», παρότι δικαιολογεί την εξύψωσή του σε κοινωνικό/πολιτισμικό σύμβολο του αντικομφορμισμού, ελάχιστα προσεγγίζει τη συναισθηματική έξαρση που προκαλεί το αυτοκίνητο μισό αιώνα αργότερα. Εδώ, ακόμη και εκφράσεις ή προσωνύμια όπως το «ασχημόπαπο» (2CV) και o «βάτραχος» (DS) αποδεικνύονται περισσότερο ικανά. Ο ειδικός του σχεδιασμού θα μπορούσε βέβαια να αναγνωρίσει στη θέα ενός 2CV τα τρία τόξα που συγκροτούν το προφίλ, τις σχέσεις πλήρων και κενών, τη λιτή διαμόρφωση των επιφανειών. Ακόμη όμως και η αρτιότερη επιστημονικά περιγραφή του σχεδιασμού θα επιζητούσε τη συνδρομή μεταφορικών όρων: έτσι, ‘ο χειρισμός των επιφανειών’ θα λέγονταν ότι ‘θυμίζει τενεκεδένιο παιχνίδι παρά λαξευμένο ογκόλιθο’. Ενώ το ίδιο το βίωμα της θέασης του αντικειμένου δεν θα μπορούσε και πάλι να ζωντανέψει έτσι όπως μέσα από τη ματιά του Μπρόντσκι.

Αυτή η αίσθηση ελαφρότητας ενός αδιάβροχου που το φοράς και ξεκινάς για έναν περίπατο εκφράζει τη βαθύτερη φιλοσοφία του 2CV περισσότερο απ’ όλα τα αντικομφορμιστικά τεχνικά του χαρακτηριστικά. Ή μάλλον –σωστότερα- οπτικοποιεί το μήνυμα του αντικομφορμισμού που διαφορετικά θα μπορούσε να κοινοποιηθεί μόνο με την ύστερη συνδρομή του μάρκετινγκ. Αυτή η ίδια αίσθηση ελαφρότητας σε προκαλεί και σε υποβάλει να γευτείς την (χαμένη πια) ξένοιαστη πλευρά της αυτοκίνησης, τη χαλαρότητα μιας βόλτας στο μεταπολεμικό Παρίσι, πολύ διαφορετικής από το «χαλαρά» μιας γενιάς που απαντά με πεισματική απάθεια στην απεμπόληση της ζωής από εικόνες.

Ομοίως, στο κείμενο του Barthes, η ουσία (το ‘μεδούλι’) κρύβεται περισσότερο στο «αγγελιοφόρος ενός κόσμου» και το «μετατροπή της ζωής σε ύλη» ή παρακάτω, στην «εκπόρνευση» όπως αναφέρει, του αντικειμένου μέσα από την οπτική και απτική διερεύνηση του κοινού, παρά σε μία κατ’ ανάγκη επιστημονική ματιά. Βέβαια ως ικανός σημειολόγος, ο Barthes περιγράφει την περίτεχνη αρμολόγηση που προάγει την ομοιογένεια της μορφής συγκρίνοντάς την με τα διαστημόπλοια της επιστημονικής φαντασίας – φτιαγμένα από ένα ενιαίο κομμάτι μετάλλου, αλλά καταφεύγει και στη λογοτεχνική παρομοίωση με τον άραφο χιτώνα του Χριστού. Για να καταλήξει: «Υπάρχουν στην DS οι απαρχές μιας νέας φαινομενολογίας της συναρμολόγησης, σαν να μεταπηδήσαμε από ένα κόσμο όπου τα στοιχεία συγκολλούνται, σε ένα κόσμο όπου αυτά αντιπαρατίθενται και συγκρατούνται μόνο χάρη στο θαυμαστό τους σχήμα, κάτι που ασφαλώς μας προϊδεάζει για μια φύση πιο καλόβολη».

Παρομοίως για το εσωτερικό, η αναφορά ξεκινά από τεχνολογική αφετηρία για να καταλήξει στην υποδήλωση μιας «στροφής από την αλχημεία της ταχύτητας στην απόλαυση της οδήγησης».

Το γεγονός ότι οι λόγιοι Brodski και Barthes κατάφεραν να προσεγγίσουν την ψυχή των Déesse και 2CV καλύτερα ίσως κι από τον αξεπέραστο L.J.K.Setright –του οποίου η τεχνική πένα ανέκαθεν βουτούσε σε λογοτεχνικό μελάνι– είναι ενδεικτικό μιας βαθύτερης οντολογικής ποιότητας που αδυνατεί να καταγραφεί σε οποιαδήποτε τεχνική περιγραφή. Ίσως γι’ αυτό και οι DS και 2CV να παραμένουν στα αυτοκίνητα που δεν αναβίωσε κανένα κίνημα σχεδιαστικού ρετροφουτουρισμού. Κι αν ο εικονολάτρης J.Mays ανέσυρε τη μορφή του εμβληματικού Σκαραβαίου σε μια σύγχρονη εκδοχή, ποιό μέρος της ψυχής του πρωτοτύπου δεν πουλήθηκε στον εωσφόρο μιας νοσταλγικής κενοδοξίας;

____________________

[i] Σώκου Κ., «Βγαλμένα από μυθιστόρημα», BHMAGAZINO, εφημ. Το Βήμα, 27/11/2005, σελ.98
[ii] Barthes Roland, “Mythologies”, Paladin, 1973
[iii] Χαραλαμπίδης Άλκης, «Η Τέχνη του Εικοστού Αιώνα», University Studio Press, Θεσσαλονίκη 1990, Τόμος Ι, σελ.148
[iv] Marinetti Filippo Tommaso, “Le Futurisme”, Le Figaro, Παρίσι, 20 Φεβρουαρίου 1909, σελ.1

[το κείμενο αυτό έχει δημοσιευθεί στην περιοδική έκδοση της Λέσχης Κλασικού Αυτοκινήτου Μακεδονίας (ΛΕ.Κ.Α.Μ.), καθώς και στο περιοδικό Auto Business Review (τεύχος 3)]

Take Five

2007-02-24T07:15:00.000+02:00

[5 αντικείμενα περιγράφουν τα antikeimena]

Ευχαριστώ τη speira για την πρόσκλησή της στα τελευταία δρώμενα της μπλογκόσφαιρας. Πιστός στο πνεύμα του blog, αφήνω 5 αντικείμενα να μιλήσουν για μένα:

To αντικείμενο των παιδικών μου χρόνων
Με κανένα άλλο αντικείμενο δεν ασχολήθηκα τόσο πολύ όσο με τα Lego Technics. Ίσως επειδή δεν είναι αντικείμενο αλλά συστατικό ενός ολόκληρου κόσμου. Στα παιδικά μου χρόνια έφτιαχνα κάθε μέρα και μια νέα κατασκευή (ποτέ φυσικά εκείνες των οδηγιών της Lego). Καμιά από αυτές δεν επιζούσε για περισσότερες από μια-δυο μέρες, αρκετές όμως επέζησαν μέχρι σήμερα ως αναμνήσεις ενός κατασκευαστικού κατορθώματος.

Το αντικείμενο των ταξιδιωτικών μου ονείρων
Μυστήρια, αινιγματική, άμεσα συνυφασμένη με τις ποιητικές εικόνες των παιδικών μου αναμνήσεων στο Παρίσι, προικισμένη με μία φόρμα αξεπέραστης γλυπτικής κομψότητας (ο Flaminio Bertoni που τη σχεδίασε ήταν άλλωστε γλύπτης), η Citroen DS ήταν ένας «νέος Ναυτίλος». Μαζί θαυμάζω και το κείμενο που ο Roland Barthes εμπνεύστηκε από αυτή, ως υπόδειγμα σημειολογικής ανάλυσης του σχεδιασμού αυτοκινήτων.

Το αντικείμενο που δεν έχω (και κανείς δεν με πιστεύει)
Δίχως διάθεση να αμφισβητήσω τα αντικειμενικά πλεονεκτήματα της κινητής τηλεφωνίας, απεχθάνομαι την κουλτούρα που αυτή επισύρει: έλλειψη σεβασμού της παρέας, ασυνέπεια στον τόπο και χρόνο του ραντεβού, αλλεπάλληλες αλλαγές προγράμματος. (υποψιάζομαι ότι θα κυνηγηθώ γι’ αυτό)

Τα αντικείμενα ενός κόσμου που χάνεται…
Λατρεύω τις μικρές λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά και που ο σύγχρονος καταναλωτικός πολιτισμός τείνει να εξαλείψει στο όνομα μιας ισοπεδωτικής πλειοψηφίας: την απτή διαδικασία εμφάνισης ενός φιλμ, την οικονομία μιας τέχνης που μελετά και υπολογίζει πριν πατήσει το κουμπί (έναντι της ασύδοτης λήψης ψηφιακών φωτογραφιών με το άλλοθι του μηδενικού κόστους), την υφή, το άρωμα και τη γεύση των ασυσκεύαστων τροφίμων (έναντι της πλαστικής ομοιογένειας των σούπερ μάρκετ), την ανατροφοδότηση μιας υδραυλικής κρεμαριέρας (έναντι ενός άψυχου τιμονιού με ηλεκτρική υποβοήθηση). Προτιμώ τη βραδύτητα ως συνώνυμο της μνήμης (από την ταχύτητα ως συνώνυμο της λήθης), την τελετουργία μίας εξόδου στην αγορά της πόλης (από την διεκπεραιωτική επιδρομή στον επίπλαστο κόσμο του εμπορικού κέντρου), τις αίθουσες των παλιών συνοικιακών κινηματογράφων, τις ατέλειες ενός φθαρτού αλλά αυθεντικού κόσμου.

Χωρίς αντικείμενο
Απολαμβάνω τις λίγες ξεχωριστές συζητήσεις που αφήνουν πίσω τους ένα αίσθημα πληρότητας, πνευματικής ευφορίας και αισθητικής απόλαυσης. Εδώ δεν απαιτείται κανένα αντικείμενο του απτού κόσμου. Χρειάζεται όμως ένα καλό αντικείμενο συζήτησης.

Πέντε bloggers με τους οποίους θα συζητούσα ευχάριστα και γι' αυτό τους προσκαλώ στο παιχνίδι των αποκαλύψεων, είναι οι:
almaro
katerina
museologist
neraida
tzitzifoula

Αντικείμενο αγνώστου ταυτότητας

2007-02-11T03:52:00.000+02:00

Μία εικόνα δεν είναι πάντα χίλιες λέξεις. Θα είμαστε λοιπόν ευχαριστημένοι και με λιγότερες... Μπορείτε να φανταστείτε τη χρήση αυτού του αντικειμένου;
.
Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ:
.

Και αν τα παραπάνω σχήματα δεν είναι επαρκή, τότε υιοθετώ τον όρο eyelash curler της εταιρίας (ή τη μετάφραση "κατσαρωτής και επιμηκυντής βλεφαρίδων" της speira). Μπράβο speira και almaro! Η γυναικεία φύση - αν όχι η διαδικτυακή σας έρευνα, απέδωσε καρπούς. Museologist και anonymous καλή προσπάθεια! Δεν είναι ανοιχτήρι ούτε πατατοκόφτης... παρότι στα χέρια της Sharon Stone θα μπορούσε να χρησιμεύει ως όπλο στην τρίτη συνέχεια του Βασικού Ενστίκτου
.

Ευχαριστώ για τη συμμετοχή σας!

"Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες"

2007-02-01T23:34:00.000+02:00

[Η σύγχρονη ερμηνεία της γαλότσας]

Σύμφωνα με την κατασκευάστρια Birkenstock , τα Birki Clogs αποτελούν μια σύγχρονη εκδοχή του τσόκαρου. Εκείνου με την ξύλινη σόλα και το δερμάτινο ή υφασμάτινο λουράκι. Ή πολύ περισσότερο του αυθεντικού ολλανδικού τσόκαρου φτιαγμένου εξ’ ολοκλήρου από ξύλο. Ξέρετε, αυτό που φορούσε η Χάιντι.

Βέβαια, η μορφολογία όπως και η ολόσωμη κατασκευή από καουτσούκ, θυμίζουν μάλλον τις παραδοσιακές… γαλότσες. Ιδιαίτερα προσφιλείς στα ελληνικά χωριά, οι γαλότσες (σε εκδοχή μπότας ή παπουτσιού) ήταν η επιλογή των αγροτών, αφού το υλικό όχι μόνο προστάτευε το πόδι από τα νερά, αλλά επέτρεπε και το γρήγορο ξέπλυμα και στέγνωμα.

Τα νέα Birki συνδυάζουν τις παραδοσιακές αρετές της γαλότσας με τα σύγχρονα ευρήματα της επιστημονικής έρευνας, προσφέροντας την ιδανική λύση σε επαγγελματίες της… ορθοστασίας: γιατρούς, νοσοκόμες, μάγειρες, όσο και συνταξιούχους που επιδίδονται στην… κηπουρική.

Η χάραξη της σόλας ακολουθεί τη λογική των ελαστικών αυτοκινήτων: απομακρύνει αποτελεσματικά το νερό προσφέροντας τέλειο κράτημα.

Η μύτη είναι ενισχυμένη ώστε να προστατεύει το πόδι από χτυπήματα, πτώσεις αντικειμένων, και απρόσεκτους συνεπιβάτες στο λεωφορείο.

Οι πλευρικές οπές εγγυώνται επαρκή αερισμό, ενώ η ανατομική διαμόρφωση της σόλας προσφέρει τέλεια εφαρμογή και ξεκούραστη χρήση.

Τέλος, η παντελής απουσία ραφών, συνδέσεων, ή επικαλυπτόμενων επιφανειών, συντελεί όχι μόνο στην αντοχή, αλλά και στον εύκολο καθαρισμό.

Τα Birki Clogs δεν είναι παρά η μοντέρνα εκδοχή μιας παραδοσιακής μορφής υποδήματος, προσαρμοσμένης στα σύγχρονα χρηστικά, εργονομικά, και αισθητικά πρότυπα.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ένα παλιό χρηστικό αντικείμενο αποκτά λίγη από την αύρα ενός συμβόλου του lifestyle. Όπως λοιπόν θυμίζει και το παλιό καλό τραγουδάκι του Μηλιώκα, μπορεί οι γεωργοί να λιγοστεύουν, αυξάνονται όμως οι κοσμικοί ξενύχτηδες. Και… όποιος νύχτα περπατεί…

Τα Birki Clogs έχουν βραβευθεί για το σχεδιασμό τους με το red dot Design Award.
Αντίθετα από τα ποδήλατα της BMW και Spyker (βλ. παρακάτω) που πέτυχαν την ίδια διάκριση,
τα Birki κοστίζουν πολύ φθηνότερα.

κοινωνικές διακρίσεις... για παιδιά

2007-01-30T09:23:00.000+02:00

"Όλοι είναι ίσοι μπροστά στα αντικείμενα ως αξία χρήσης, μα διόλου ίσοι μπροστά στα αντικείμενα ως σημεία και διαφορές, που είναι βαθύτατα ιεραρχημένα" - J.Baudrillard

Οι μικρές ποιοτικές διαφορές με τις οποίες επισημαίνονται το στιλ και η καταστατική θέση, συγκροτούν μια ιεραρχία των προϊόντων στην καταναλωτική κλίμακα, που στοχεύει στη ρυθμική επανάληψη των βαθύτερων και πιο άκαμπτων κοινωνικών διακρίσεων.

Τί συμβαίνει όμως όταν η καλλιέργεια της κοινωνικής ιεραρχίας ξεκινά από την παιδική ηλικία; Τότε, η οικιακή βοηθός κουμπώνει το Prada του παιδιού, φορτώνει στην πλάτη του τη Louis Vuitton και το κατεβάζει στο σχολικό του κολεγίου. Και ο γονιός ξεκλέβει χρόνο από τα αλλεπάλληλα meetings για να του αγοράσει ένα ξεχωριστό ποδήλατο. Ένα ποδήλατο εφάμιλλο του αυτοκινήτου της οικογένειας, που θα επιτρέπει στο παιδί να καυχιέται και στον ίδιο να αντικρίζει περήφανα τον κοινωνικό περίγυρο. Και ιδού η πρώτη BMW του παιδιού - η μπέμπα του μπέμπη...

Σε αντίθεση με το γόητρο, η σέλα πέφτει πολύ χαμηλά, ενώ η πεταλιέρα αφαιρείται τελείως μαζί με την αλυσίδα μετάδοσης, κάνοντας την εκμάθηση του ποδηλάτου... περίπατο. Τα μαλακά υλικά των επενδύσεων προστατεύουν το μικρό ποδηλάτη στα πρώτα του βήματα και η θήκη με το φερμουάρ -παρότι μικρή- φαίνεται να χωράει τα στοιχειώδη: δορυφορικό σύστημα πλοήγησης και κινητό τηλέφωνο.

Τα λειτουργικά πλεονεκτήματα υποκρύπτουν τον πολυπόθητο κοινωνικό καθορισμό του γονέα προσφέροντας ένα πολύ καλό άλλοθι για την αγορά του ποδηλάτου. Η αγορά με τη σειρά της, μετριάζει τα βαθύτερα συμπλέγματα ενοχής απέναντι σε ένα παιδί που στερείται πολύτιμο χρόνο παιχνιδιού για τα γαλλικά, το πιάνο, το χορό και το τένις. Μπορεί όμως ένα επώνυμο ποδήλατο να υποκαταστήσει τη χαμένη ελευθερία, την επαφή με τη φύση και το δημιουργικό παιχνίδι των αυτοσχέδιων κατασκευών; Το καταναλωτικό σύστημα ψιθυρίζει συνωμοτικά ναι. Και φωνάζει απροκάλυπτα:

Τόπο στη χαρά των παιδιών, τη ματαιοδοξία των γονέων και το φθόνο του γείτονα. Όχι παίζουμε!

Ποδηλάτες του Κολωνακίου

2007-01-17T01:59:00.000+02:00

Αν η κυκλοφοριακή συμφόρηση ‘πνίγει’ τις επιδόσεις του πολυτελούς σας cabrio, η εταιρία Spyker δίνει τη λύση.
Κατεβείτε στην πλατεία Κολωνακίου γρήγορα και με στυλ!

To Aeroblade της Koga, είναι ένα ποδήλατο που δημιουργήθηκε για να πλαισιώσει τα πολυτελή αυτοκίνητα επιδόσεων Spyker. Είναι χειροποίητο, συλλεκτικό και προσφέρει την ίδια αίσθηση κομψότητας και πολυτέλειας με τα τετράτροχα της εταιρίας. Ο σχεδιασμός του αποπνέει ένα συνδυασμό αντοχής, υψηλών επιδόσεων και φιλικότητας προς τον χρήστη - η ζωή είναι τόσο σκληρή όταν πρέπει να αφήσεις το Spyker στο σπίτι και να κατέβεις… πλατεία με το ποδήλατο.

Ευτυχώς η χρήση τιτανίου στο σκελετό και ανθρακονημάτων στους τροχούς περιορίζει το βάρος και εγγυάται αντοχή στις κακοτεχνίες του οδικού δικτύου, ενώ τα φτερά που πλαισιώνουν το επάνω μέρος των τροχών, αναλαμβάνουν να σας οδηγήσουν με το Armani καθαρό και ατσαλάκωτο στο ραντεβού.

Ιδιαίτερη προσοχή έχει δοθεί στη λεπτομέρεια: ο βραχίονας στήριξης της σέλας είναι ισοπαχής με το κάθετο τμήμα του σκελετού, προβάλλοντας ως φυσική προέκταση μιας οργανικής φόρμας κομμένης και ραμμένης στα μέτρα του σώματός σας. Το κιβώτιο ταχυτήτων είναι ενσωματωμένο στην πλήμνη του πίσω τροχού χάριν απλότητας, επιλογή που μεταξύ άλλων παρουσιάζει και μειωμένες ανάγκες συντήρησης σε σχέση με τα πλανητικά συστήματα γραναζιών. Με τον τρόπο αυτό, η κομψή εργαλειοθήκη στο κάτω μέρος της σέλας παραμένει διαθέσιμη για την αποθήκευση της εφεδρικής… γραβάτας.

Μορφολογικά στοιχεία όπως οι ακτίνες των τροχών και η καπιτονέ επένδυση της σέλας με τις ρομβοειδείς ραφές έχουν σαφείς επιρροές από αντίστοιχα τμήματα των αυτοκινήτων Spyker. Δίκαια λοιπόν το Aeroblade, φέρει στην επιφάνεια της δισκομανιβέλας (sic!) το σήμα της εταιρίας μαζί με το εγχάρακτο σλόγκαν “Nulla tenaci invia est via” (για τον επίμονο κανένας δρόμος δεν είναι αδιάβατος).

Η χρήση σύγχρονων υλικών στη φυσική τους μορφή προσδίδει τον απαραίτητο αέρα τεχνολογικής υπεροχής, ενώ η αποφυγή εξεζητημένων σχεδιαστικών επιλογών και ο λιτός χρωματικός κώδικας (ανθρακί-πορτοκαλί) συμβάλλουν στην αισθητική αρτιότητα της κατασκευής.

Το Aeroblade είναι ίσως το ομορφότερο ποδήλατο που φτιάχτηκε ποτέ.
Ξεχάστε λοιπόν το ακριβό σας διθέσιο και ποδηλατήστε μέχρι το κοντινότερο Lounge Bar-Restaurant με αλώβητο το στυλ και το κοινωνικό σας status.

το φως το αληθινόν

2007-01-10T11:35:00.000+02:00

Φαίνεται πως η επέλαση του μεταμοντέρνου έχει βαλθεί να υποκαταστήσει κάθε έκφανση του είναι με το φαίνεσθαι. Έτσι, αν αυτό που αντικρίζετε στην εικόνα ενός αναμμένου κεριού είναι μια ζεστή πηγή φωτός που τρεμοπαίζει, η Philips έχει ετοιμάσει για σας ένα υποκατάστατο που σας απαλλάσσει από κάθε μειονέκτημα. Τα ηλεκτρικά κηροπήγια Aurelle κάνουν χρήση φωτιστικών πηγών LED, επιτρέποντάς σας να χαρείτε την ατμόσφαιρα των κεριών χωρίς τη ζέστη, το στάξιμο, τον καπνό και τη φωτιά. Είναι ασφαλή, ευέλικτα και φορητά, κατασκευάζονται από αμμοβολημένο γυαλί και τρεμοπαίζουν σαν αληθινά κεριά. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη δημιουργία ατμόσφαιρας ακόμη και σε εξωτερικούς χώρους αφού δεν επηρεάζονται από τον αέρα ή τη βροχή ενώ για τη λειτουργία τους, χρησιμοποιούν επαναφορτιζόμενες μπαταρίες διάρκειας 10 περίπου ωρών για κάθε φόρτιση.

.

Αν πάλι είστε από τους λίγους εναπομείναντες που εξακολουθούν να διακρίνουν στο φως των κεριών τη ζωντάνια, τον μυστικισμό και την ενέργεια ενός στοιχείου της φύσης, τα κεριά LED είναι τόσο κοντά στην έννοια της φωτιάς, όσο και η πισίνα πλάι στη θάλασσα ή ένα γαλάζιο ταβάνι στη θέση του ουρανού. Βέβαια, η απώλεια της αυθεντικότητας έχει και τα λειτουργικά της πλεονεκτήματα: λιγότερο λιωμένο κερί, λιγότεροι λεκέδες και μειωμένοι κίνδυνοι πυρκαγιάς, αφού το μόνο που κινδυνεύει να γίνει στάχτη είναι ο συμβολισμός και το περιεχόμενο κάποιων εννοιών όπως το άγιο φως και η ολυμπιακή φλόγα…

Επαναφορτίστε πριν το τάμα σας.

2007 ευχές...

2006-12-20T05:46:00.000+02:00

Με την ελπίδα, τα αντικείμενα των προσδοκιών, των αναγκών και των αγώνων μας, να μη γίνουν αντικείμενα προς αγορά και κατανάλωση.

almaro:
Ευχαριστώ που έκανες πραγματικότητα μία παλαιότερη ευχή μου, να λαβαίνω προσκλήσεις για "μαζί" πράγματα. Θεωρώ την συντροφικότητα ένα από τα σημαντικότερα όπλα απέναντι στο οποιοδήποτε κακό. Πίνω στην υγιεία της και εύχομαι να φέρνει μαζί της κι άλλα πολλά: έρωτα, γέλιο, συμπόνοια, ανακουφιστικό κλάμα κι ατελείωτες συζητήσεις, όλα αυτά κοιτώντας την θάλασσα, την φωτιά στο τζάκι, τα λαμπάκια στο δέντρο ή ... την τηλεόραση.

almaro 2:
Εύχομαι: Χρόνια καλά, με (πλήρη) συνείδηση των στιγμών που περνούν και των άλλων ανθρώπων με τους οποίους τις μοιραζόμαστε. Νομίζω αυτό εννοούσε ο "μεγάλος" με το "Αγαπάτε αλλήλους"

museologist:
Ύστερα από μια ολόκληρη εβδομάδα (μάλλον εθελουσίας) αποχής από το ιντερνέτι, σας επισκέπτομαι από ένα ιντερνετικό καφέ για να σας στείλω θερμές ευχές μου για όμορφες γιορτές και ό,τι καλύτερο για το νέο έτος.

...επίσης, Χρόνια πολλά στα μουσεία όλου του κόσμου, με λιγότερα εκθέματα και περισσότερους επισκέπτες!

magissoula:
Μια χρονιά πιο ευαίσθητη, πιο γεμάτη, πιο διασκεδαστική από τις προηγούμενες...! Μια χρονιά που όσα συμβαίνουν θα βγάζουν νόημα. Μια χρονιά γεμάτη μοίρασμα. Almaro, τι όμορφα σχόλια...

φάτε μάτια ψάρια...

2006-12-13T03:59:00.000+02:00

Ένας από τους συνήθεις αφορισμούς της σύγχρονης καταναλωτικής κουλτούρας, θέλει το περιτύλιγμα να είναι σημαντικότερο από το ίδιο το περιεχόμενο.

Η εταιρία deutsche see είναι από αυτές που κατανοούν πως στη σύγχρονη αγορά των εντυπώσεων, μια καλή ψαριά δεν πρέπει να τηρεί... σιγή ιχθύος. Αντιθέτως, πρέπει και να διαλαλεί την ποιότητα και τη φρεσκάδα της με τον καλύτερο -οπτικοποιημένο- τρόπο. Μεσολαβώντας ανάμεσα στο προϊόν και τον τελικό καταναλωτή, η συσκευασία συχνά αναλαμβάνει να κοινοποιήσει μία σειρά τέτοιων μηνυμάτων, σχετικών με τη φύση και ποιότητα του προϊόντος.

Σύμφωνοι λοιπόν: πρωτίστως το ψάρι δεν πρέπει να... βρωμάει απ' το κεφάλι, αλλά καλό είναι και να το δείχνει. Για το λόγο αυτό, η νέα συσκευασία της deutsche see, εμπνευσμένη από το σήμα της εταιρίας, υιοθετεί μια καινοτομική φόρμα με σαφείς θαλάσσιους συμβολισμούς. Η αναπαραγωγή του σχήματος των κυμάτων, σε συνδυασμό με το υπογάλαζο χρώμα δίνουν μια εικόνα φρεσκάδας και δροσιάς, συνώνυμης με το φυσικό περιβάλλον του προϊόντος. Ενώ, η ρυθμική επανάληψη των συσκευασιών στο ψυγείο του σουπερμάρκετ, προσδίδει την εικόνα μιας χορογραφίας ψαριών κάτω από την κυματοειδή επιφάνεια του νερού.

Βέβαια, ένα συσκευασμένο ψάρι είναι πάντα ένα... συσκευασμένο ψάρι. Κι αυτό αρκεί για να κατατάξει τη συγκεκριμένη συσκευασία... δεύτερη, αμέσως μετά τη χαρτοσακούλα του ψαρά. Με την προυπόθεση πάντοτε ότι το περιεχόμενο της τελευταίας έχει μάτι που γυαλίζει και σπαρταράει σα δημοσιογραφικό λαβράκι.

Le fabuleux destin d' Amelie Poulain

2006-12-01T04:00:00.000+02:00

«αυτό που επιζητείται περισσότερο σήμερα, δεν είναι μια μηχανή ούτε μια περιουσία ούτε ένα έργο: είναι μια προσωπικότητα» - D.Riesman.

Στη σύγχρονη κοινωνία της κατανάλωσης των μαζικών προϊόντων, δεν υπάρχει πρόσωπο. Και αυτό ακριβώς το απόν πρόσωπο «εξατομικεύεται», ανασυγκροτείται αφηρημένα μέσα στην βιομηχανικά κατασκευασμένη κλίμακα των διαφορών, μέσα στη Rolex και τη Swatch, τη Mercedes και τη Fiat, μέσα στους 500 διαθέσιμους χρωματισμούς. Οι διαφορές δεν θέτουν πια αντιμέτωπα τα άτομα το ένα με το άλλο, παρά ιεραρχούνται σε μιαν απεριόριστη κλίμακα, συγκλίνουν σε πρότυπα και, με αφετηρία αυτά, παράγονται και αναπαράγονται. Έτσι, να διαφοροποιείσαι, σημαίνει ακριβώς να προσχωρείς σε ένα πρότυπο, να προσδιορίζεσαι σε σχέση με ένα αφηρημένο πρότυπο, με ένα συνδυαστικό σχήμα της μόδας, και έτσι να χάνεις κάθε αληθινή διαφορά, κάθε ιδιαιτερότητα, που μπορεί να εμφανιστεί μόνο στη συγκεκριμένη, συγκρουσιακή σχέση με τους άλλους και με τον κόσμο (J.Baudrillard). Αυτή είναι και η αντιφατική λειτουργία της βιομηχανικής παραγωγής: καταργεί τις πραγματικές διαφορές ανάμεσα στους ανθρώπους και ομογενοποιεί τα πρόσωπα και τα προϊόντα, την ίδια στιγμή που εγκαινιάζει τη βασιλεία της διαφοροποίησης. Στερεί την επιλογή μας στη μοναδικότητα και ταυτόχρονα εμπορεύεται αυτή τη χαμένη μοναδικότητα, μέσα από εξατομικευμένα πρότυπα.

Ασφαλώς, το εξατομικευμένο προϊόν δεν είναι μοναδικό (όπως τα κατά παραγγελία one-off αυτοκίνητα των αρχών του αιώνα), είναι ωστόσο ό,τι πλησιέστερο στην έννοια της μοναδικότητας. Μέσα από μία σειρά διαφοροποιήσεων που αφορούν την εικόνα, το κέλυφος, το χρώμα ή την επιλογή των υλικών (θυμηθείτε τις εναλλασσόμενες προσόψεις των κινητών τηλεφώνων), ο καταναλωτής έχει τη δυνατότητα να επιλέξει μέσα από μία γκάμα διαθέσιμων προϊόντων που επιτελούν την ίδια χρήση, ή και να τα διαφοροποιήσει ακόμα, διαμορφώνοντας το δικό Του αντικείμενο με την ύστερη συμπληρωματική του επέμβαση. Το γεγονός αυτό, του παρέχει ψήγματα της δημιουργικότητας που η μαζική παραγωγή του έχει αποστερήσει και παράλληλα τον κάνει να αισθάνεται μοναδικός ελαχιστοποιώντας τις πιθανότητές του ν' αντικρίσει ένα ολόιδιο αντικείμενο στην κατοχή κάποιου άλλου.

Οι σύγχρονες τεχνολογίες σχεδιασμού και κατασκευής ερευνούν το ενδεχόμενο επιστροφής στα απολύτως εξατομικευμένα προϊόντα - ακόμη κι αν πρόκειται για αυτοκίνητα. Η δυνατότητα τρισδιάστατης "εκτύπωσης" ενός μοντέλου σχεδιασμένου στον Η/Υ, σε συνδυασμό με την εμφάνιση υλικών αρκετά εύπλαστων ώστε να παίρνουν εύκολα μια ποικιλία μορφών, μας φέρνει πιο κοντά στην εποχή όπου ο καθένας θα μπορεί να διαμορφώνει το αυτοκίνητό του κατά τον τρόπο που επιθυμεί σε συνεργασία με ένα σχεδιαστή. Το αποτέλεσμα της συνεργασίας θα αποστέλλεται μέσω δικτύου στο εργοστάσιο κατασκευής και ο πελάτης θα παραλαμβάνει το "εκτυπωμένο" αποτέλεσμα σε λίγες μέρες ή και ώρες.

Η Amelie ήδη παρήγγειλε το δικό της στον Jean Francois Guillon. Εσείς πώς φαντάζεστε το δικό σας;

πάρτο Λίζα και κάντο κορνίζα

2006-11-03T03:06:00.000+02:00

.

Αν οι γραφιστικές αρετές των περιοδικών και των εικονογραφημένων βιβλίων έλκουν το μάτι σας, σίγουρα θα έχετε ευχηθεί να μπορούσατε κοσμήσετε το χώρο σας με αυτές χωρίς να καταφύγετε στο βάρβαρο σκίσιμο των σελίδων. Φαίνεται λοιπόν πως κάποιος designer είχε την ίδια σκέψη με σας, αφού η κορνίζα αυτή δημιουργήθηκε για να φιλοξενεί ανοιχτά βιβλία και να καδράρει το περιεχόμενό τους.

Το πλαίσιο αποτελείται από ένα εννιαίο κομμάτι μετάλλου, ώστε να αποφεύγονται κατασκευαστικές ατέλειες και φθορές από το χρόνο. Η εσωτερική προθήκη είναι κατασκευασμένη από χυτό πλαστικό και έχει το σχήμα ανοιχτού βιβλίου, ενώ τα τρία επιμέρους τμήματα (γυαλί, προθήκη και πλαίσιο) συγκρατούνται μεταξύ τους με μαγνητικά κλιπς κάνοντας τη χρήση και ρύθμιση της κορνίζας απλή, εύκολη και γρήγορη.

Με τον τρόπο αυτό, η γραφιστική δουλειά των συντακτών ανάγεται σε έργο τέχνης, και ταυτόχρονα σε ένα έκθεμα με το χαρακτηριστικό του εφήμερου. Η κορνίζα σας δίνει τη δυνατότητα να εκθέσετε κάθε φόρα την αγαπημένη σας σελίδα, αλλάζοντας τη διακόσμηση ανάλογα με τις διαθέσεις και την ψυχολογία σας. ή ακόμη και ανάλογα με τον αναμενόμενο επισκέπτη. Ρομαντική πρόσκληση σε γεύμα; "Η ιστορία του τανγκό". Ανοιχτές ερωτικές βλέψεις; "Κάμα Σούτρα". Καφές με τη γειτόνισσα; "Οι συνταγές της Βέφας". Προσπάθεια εντυπωσιασμού; Δοκίμια του Κορνήλιου Καστοριάδη...

Συμβολικά, η χρήση μιας τέτοιας κορνίζας αποθεώνει τους διπλούς κώδικες της μεταμοντέρνας κουλτούρας. Αν η φωτογραφική αναπαραγωγή των εικόνων παραχώρησε τη θέση του έργου τέχνης στο πιστό του αντίγραφο, η κορνίζα προχωρά σε μία δεύτερη αντικατάσταση: αυτή του αντιγράφου από τη βιβλιογραφική αναφορά. Έτσι, η κάθε σελίδα που καδράρετε, αποτελεί και μια μεθερμηνεία του αντικειμένου που αφορά. Η Μόνα Λίζα δεν είναι πια η Μόνα Λίζα, αλλά μια εικόνα της στον Κώδικα Ντα Βίντσι (αν όχι σε ένα σκανδαλοθηρικό δημοσίευμα περί του Κώδικα Ντα Μήτσι). Δικαίως αινιγματικό λοιπόν το χαμόγελο, εύλογος και ο τίτλος ...

Εσείς τί θα δημοσιεύατε;

e-κορνίζα

2006-10-29T20:55:00.000+02:00

Προφέρεται “η κορνίζα” με την ορθογραφία (e) να διευκρινίζει ότι πρόκειται για μία ηλεκτρονική κορνίζα της ψηφιακής εποχής. Η κατασκευάστρια Philips θα μπορούσε να τη διαφημίζει με το σλόγκαν "αναμνήσεις πάντα φρέσκες". Εδώ δεν υπάρχει πατίνα, η εικόνα δεν παλιώνει. Οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια δεν περνούν από πάνω της. Η φωτογραφία παύει να είναι η ίδια μια ανάμνηση – μένει μια απλή εικόνα, αλώβητη από το χρόνο. Μια φωτογραφία που δεν θα κιτρινίσει ποτέ, δεν θα κάνει ρωγμές, δεν θα τσακίσει στις γωνίες. Μια φωτογραφία που δεν θα παλιώσει μαζί μας, δεν θα μπει στο σεντούκι, ούτε στο κουτί που αναμοχλεύει τις αναμνήσεις μας.
Εδώ, η ανάμνηση δεν είναι πλέον απτή. Είναι περισσότερο εικονική από ποτέ. Σβήνει αν τη βγάλεις από την πρίζα. Παύει να υφίσταται μόλις εκλείψει η ηλεκτρική ενέργεια που την τροφοδοτεί.
Δίχως την υλική της υπόσταση, η φωτογραφία δεν είναι πλέον φετίχ. Μπροστά στην ίδια κορνίζα, οι εικόνες εναλλάσσονται, οι αναμνήσεις διαδέχονται η μία την άλλη. Όχι σε μια αλληλουχία που ακολουθεί τη ροή της σκέψης, τη φυσική διαδοχή των εικόνων ενός συνειρμού, παρά σε μία σειρά ηλεκτρονικά προκαθορισμένη και αποθηκευμένη στη μνήμη της κορνίζας. Η εικόνα είναι ασταθής, αναποφάσιστη για το ποια ιστορία να διηγηθεί. Αποσπασματική. Κατακερματισμένη. Διχασμένη όπως και η ζωή στη μεταμοντέρνα μας εποχή.
Και ταυτόχρονα πιο ζωντανή από ποτέ: φωτεινή, λαμπερή – το ίδιο μάλιστα λαμπερή στο φως ή στο σκοτάδι, κινούμενη σαν αληθινή.
Η στιγμή που ζήσαμε παγώνει στο χρόνο, όχι όμως και η φωτογραφία. Αυτή γεννιέται άυλη και καταδικασμένη να τριγυρνά σε σκληρούς δίσκους, CD και memory sticks. Μια φωτογραφία που δεν πρόλαβε να γίνει χαρτί κι έτσι δεν υπόκειται στους κανόνες φθοράς του αδυσώπητου χρόνου. Η στιγμή που ζήσαμε δεν «αποτυπώνεται». Συνεχίζει να αιωρείται στο χρόνο, σαν ένα φάντασμα, σαν μια υπόθεση που δεν έχει ξεκαθαρίσει παρά γυρίζει πίσω για να κλείσει ανοιχτές εκκρεμότητες.

Η ηλεκτρονική κορνίζα είναι ένα αντικείμενο αναπαραγωγής των αναμνήσεων εντυπωσιακό, ζωντανό και με νέες πρωτότυπες δυνατότητες. Μια συσκευή που προγραμματίζεται εύκολα και γρήγορα, που μπορεί να αλλάξει, αλλά και να διηγηθεί ιστορίες με τη διαδοχή των εικόνων της. Μια συσκευή που δεν καταργεί τη λειτουργία της ανθρώπινης μνήμης, απλά την εκφράζει μέσα από μια καινούρια φαινομενολογία της ανάκλησης. Ναι, ζούμε στην εποχή των εικόνων. Εικόνων που δεν κιτρινίζουν, δεν ψηλαφίζονται και δεν ποτίζουν από τα δάκρυα της θύμησης. Μήπως όμως δεν θα έπρεπε να κλείσουμε την αφή απ’ έξω;

τη... δροσιά του νά 'χεις

2006-10-19T23:24:00.000+03:00

Τα ποτήρια Assam, Pavina and Canteen διαθέτουν διπλά τοιχώματα από βορικοπυριτικό ύαλο (borosilicate glass) κάνοντας το αγαπημένο σας ποτό να φαίνεται πως επιπλέει. Το συγκεκριμένο είδος γυαλιού έχει μεγάλη αντοχή στις θερμοκρασιακές μεταβολές και επιτρέπει την κατασκευή πολύ λεπτότερων τοιχωμάτων απ' ότι το συμβατικό γυαλί. Τα χαρακτηριστικά αυτά κάνουν το υλικό κατάλληλο για ποτήρια με διπλή υάλωση: με τον τρόπο αυτό, μπορείτε να απολαμβάνετε το αφέψημά σας χωρίς να καίτε τα δάχτυλά σας. Χάρη στη διπλή υάλωση, τα ζεστά ποτά παραμένουν ζεστά για πολύ περισσότερο, όπως άλλωστε και τα κρύα διατηρούν τη δροσιά τους. Έτσι, μπορείτε να είστε βέβαιοι ότι μια δεκάλεπτη καθυστέρηση δεν θα αποτρέψει τον τελικό αποδέκτη να εκστομίσει: "τη δροσιά του νά 'χεις".

Η στενή βάση μπορεί να δημιουργεί προβλήματα ευστάθειας, ωστόσο επιτρέπει το σίγουρο κράτημα ακόμη και από τα μικρότερα χεράκια. Ο σχεδιασμός των μοντέλων Pavina χαρακτηρίζεται από μία αντίστοιχη στένωση κοντά στο χείλος που δημιουργεί την εντύπωση της σφαιρικότητας. Κάτι τέτοιο είναι εφικτό μόνον λόγω της διπλής υάλωσης που διατηρεί το εσωτερικό τοίχωμα κατακόρυφο. Σε κάθε άλλη περίπτωση, μια τέτοια στένωση του χείλους δεν θα σας επέτρεπε να τα... πιείτε και τόσο εύκολα.

Προς τί ο μύθος;

2006-09-25T20:14:00.000+03:00

Στα 30 χρόνια της ιστορίας του, το Golf ακολούθησε μια εξελικτική πορεία που κράτησε ανέπαφο το design, εξελίσσοντας σταδιακά το styling με μικροεπεμβάσεις και διακριτικές αλλαγές των αναλογιών. Η εξέλιξη από την 1η γενιά στην 5η, δεν προσέφερε στην πραγματικότητα κάτι νέο στην ίδια την αυτοκίνηση.

Η μηχανολογική αρτιότητα δε διαφέρει σημαντικά σε σχέση με τα μοντέλα άλλων κατασκευαστών. Η αξιοπιστία, όπως τουλάχιστον αποδεικνύεται από τις σχετικές έρευνες ακόμη και στην ίδια τη Γερμανία, δεν ξεπερνά εκείνη των ιαπώνων. Ενώ, η εποχή της σαφούς υπεροχής στον τομέα της παθητικής ασφάλειας έχει παρέλθει, με ολοένα και περισσότερους κατασκευαστές να συνωστίζονται στο υψηλότερο βάθρο των δοκιμών πρόσκρουσης. Η άνεση της ανάρτησης, ακόμη και αν σε κάποιες περιπτώσεις του παρόντος είναι ισάξια, ποτέ δεν υπερείχε εκείνης των γαλλικών αυτοκινήτων. Ενώ, η οδική συμπεριφορά ποτέ δεν υπήρξε κατεξοχήν χαρακτηριστικό γνώρισμα των Γερμανικών κατασκευών – όχι τουλάχιστον περισσότερο από ότι των ιταλικών.

Πού κρύβεται τότε η τεράστια εμπορική επιτυχία του Golf; Στην ομοιογένεια; Αν δεχθούμε κάτι τέτοιο για το σημερινό μοντέλο, που προβάλλει καλό σε όλους τους τομείς, δε συμβαίνει το ίδιο με το μοντέλο της 3ης λ.χ. γενιάς. Παρόν την εποχή της μονομανίας με την παθητική ασφάλεια, το Golf III είχε μεν τα ηνία στον εν λόγω τομέα, την ίδια στιγμή όμως που οι αναιμικές αποδόσεις των κινητήρων του (45 και 60 ίπποι για τις δημοφιλείς εκδόσεις της Ελληνικής αγοράς) το κατέτασσαν τελευταίο σε ενεργητική ασφάλεια. Επιεικώς αείμνηστη είναι η προσπάθεια γερμανικών ειδικών εντύπων της εποχής να αποδείξουν τη συνολική υπεροχή του Golf, στηριζόμενα σε μαθηματικές αλχημείες που έδιναν στην παθητική ασφάλεια ένα συντελεστή σπουδαιότητας δέκα (10) φορές μεγαλύτερο από εκείνον της ενεργητικής. Σαν να ισχυρίζονταν δηλαδή, ότι το να αποφύγεις το ατύχημα ήταν (δέκα φορές) λιγότερο σημαντικό από το να περιορίσεις τους τραυματισμούς από αυτό.

Και για να επιστρέψουμε στο παρόν, γιατί δεν είναι αντίστοιχα ομοιογενές ένα Renault Megane, που με εξαίρεση το απλά καλό φινίρισμα, υπερέχει σε πλήθος τομέων όπως η ασφάλεια (το 1ο μικρομεσαίο στην ιστορία με βαθμολογία 5 αστέρων στο NCAP), οι επιδόσεις (98 ίπποι στα 1.4 έναντι των μέχρι πρότινος 75 στη βασική έκδοση του Golf), η παραδειγματική άνεση και οδική συμπεριφορά κ.λ.π.; 'Η μία Toyota Corolla, με την παροιμοιώδη αξιοπιστία, την άριστη ποιότητα κατασκευής, τον κινητήρα με το βέλτιστο συνδυασμό απόδοσης/κατανάλωσης κ.ο.κ.;

Η επιτυχία του Golf κρύβεται στο marketing και τη σημειολογία του σχεδιασμού, ή διαφορετικά στον σχεδιαστικό συμβολισμό της τεχνολογικής υπεροχής.
Αλλά και στο marketing που πάντα κατάφερνε εύστοχα να προβάλλει τις ποιοτικές και χρονικές πρωτιές του εκάστοτε μοντέλου. Στην πρώτη και δεύτερη γενιά, την πρακτικότητα του hatchback που εισήγαγε ο Ιταλός σχεδιαστής Giugiaro 7 χρόνια μετά την πρωτοπορία του Renault 16 εμμένοντας ακόμη και στις προεξέχουσες ακμές της πέμπτης πόρτας.Στην τρίτη γενιά, το marketing απογείωσε την πρωτιά στην παθητική ασφάλεια, ανάγοντάς την στον σημαντικότερο παράγοντα επιλογής των αυτοκινήτων για χρόνια. Ενώ, από εκεί και πέρα, ο μύθος είχε ήδη κτιστεί... Διατηρώντας αναλοίωτα τα βασικά χαρακτηριστικά από γενιά σε γενιά, η VW έρχονταν να πείσει για την ορθότητα των αρχικών της επιλογών με το οπτικοποιημένο μήνυμα μιας κατασκευής τόσο ανώτερης που μόνο στα σημεία μπορούσε να βελτιώθεί. Η τέταρτη γενιά του Golf μέχρι πρόσφατα διαφημίζονταν απένταντι στα πλεονεκτήματα των ανταγωνιστικών μοντέλων με το επιχείρημα: «Μα δεν είναι Golf» (δια στόματος συζύγου απέναντι στη συνηγορία μιας άλλης επιλογής του συζύγου). Την ίδια στιγμή, η υψηλότερη τιμολογιακή πολιτική και η λίστα αναμονής (γιατί άραγε η VW δεν προλάβαινε να παράγει, τη στιγμή που η Toyota κάλυπτε μια αντίστοιχη ζήτηση του Corolla;) συνιστούσαν ένα ακόμη διαφημιστικό πλεονέκτημα: «Ποιό αυτοκίνητο έχει τις καλύτερες επιδόσεις; Ποιό αυτοκίνητο έχει τον πλουσιότερο στάνταρ εξοπλισμό; Ποιό αυτοκίνητο προσφέρει το ευνοϊκότερο πρόγραμμα χρηματοδότησης; Δεν έχει σήμασία. Γιατί τώρα το Golf είναι ετοιμοπαράδοτο!» Για να καταλήξουμε τελικά στο σημερινό σλόγκαν: «Μερικοί μύθοι, δεν πεθαίνουν ποτέ!».

Όμως πέρα από το μύθο, ο σύγχρονος αγοραστής του VW Golf αγοράζει κάτι ακόμα – εξίσου σημαντικό: αγοράζει το συμβολισμό της ανωτερότητας, τεχνολογικής και κατ’ επέκταση κοινωνικής.

Ο ήχος της πόρτας που «σφραγίζει» την είσοδό σου στην καμπίνα, είναι η υπόσχεση της ασφάλειας και της αξιοπιστίας. Και παρότι αυτός, ο βαρύγδουπος ήχος δεν αποτελεί αντικειμενική εγγύηση της αντοχής στο χρόνο, ούτε καθιστά την πόρτα περισσότερο απρόσβλητη από εκείνη ενός ιάπωνα κατασκευαστή, αρκεί για να τροφοδοτήσει θετικά το υποκειμενικό μας αίσθημα. Η σιγουριά και απομόνωση που απλόχερα προσφέρει η σφραγισμένη καμπίνα (εδώ δεν παρεισφρύουν ανεπιθύμητοι ήχοι ούτε βέβαια τριγμοί), απευθύνεται στο βαθύτερο φροϋδικό μας ένστικτο που αναζητά την ασφάλεια και ζεστασιά της μήτρας όπου επιζητούμε να επιστρέψουμε. Ο θάλαμος των επιβατών, προβάλει ώς άλλο ‘κουκούλι’ που θα μας προσφέρει τη μητρική στοργή και ασφάλεια απεναντι σ’ ένα κόσμο γεμάτο εξωτερικούς (οδικούς και μη) κινδύνους (όσο μάλιστα κανείς ανελίσσεται κοινωνικά, τόσο ισχυροποιείται αυτή η ανάγκη προστασίας, μιας προστασίας που πια συμπεριλαμβάνει την ιδιοκτησία και τα λοιπά κεκτημένα).

Στο Golf, ο τρόπος χειρισμού των επιφανειών, παρότι απέχει από τη γλυπτική κομψότητα μιας γαλλικής ή ιταλικής κατασκευής, κρύβει στις μεγάλες ακτίνες καμπυλότητας και τις δωρικές αναλογίες, έναν ακόμη συμβολισμό διαχρονικότητας και αντοχής. Το αμάξωμα δείχνει να έχει ‘σκαλιστεί’ με κόπο σ’ ένα σκληρό και ανθεκτικό υλικό. Οι λεπτοί και ισοπαχείς αρμοί, προσεκτικά χαραγμένοι στο συνολικό σχήμα, έρχονται να ενισχύσουν το αίσθημα στιβαρότητας. Η άριστη συναρμογή των επιμέρους τμημάτων (μέσα και έξω από το αυτοκίνητο) παρέχουν την εντύπωση μιας συμπαγούς, μονοκόμματης κατασκευής, όπου τίποτα δεν μπορεί να αποκολληθεί. Διαμορφώνεται έτσι η εικόνα μιας μηχανικής μεν, ωστόσο τελειότητας που παραπέμπει στα δημιουργήματα της φύσης. Όπως ο Roland Barthes έχει γράψει με αφορμή τη Citröen DS: «Ο χιτώνας του Χριστού μονοκόμματα υφασμένος, όπως τα διαστημόπλοια της επιστημονικής μας φαντασίας είναι φτιαγμένα από ένα ενιαίο κομμάτι μετάλλου». Ο συνδυασμός αυτός, της φυσικής τελειότητας από τη μια, με την τεχνοκρατική αυστηρότητα των γερμανικών γραμμών από την άλλη, παράγει ένα αποτέλεσμα που το ανθρώπινο μάτι αδυνατεί να κατατάξει (αφού η φύση δεν έχει αυστηρότητα στις μορφές, ενώ οι μηχανές δεν έχουν τη φυσική τελειότητα, όντας φορείς της μαρτυρίας μιας τεχνητής διαδικασίας συναρμολόγησης). Τείνει λοιπόν, υποσυνείδητα, να το ανάγει σε κάτι απόκοσμο και συνεπώς από καταστική θέση ανώτερο.

Όλα τα παραπάνω στοιχεία συνιστούν αυτό που η σύγχρονη ορολογία ονομάζει "απτή ποιότητα". Με άλλα λόγια ένα είδος ποιότητας λιγότερο πραγματικής και περισσότερο αντιληπτικής. Ωστόσο, καθίσταται φανερό πως αυτή η αντιληπτική ποιότητα κατέχει έναν ιδιαίτερα ισχυρό ρόλο στη συνείδηση του αγοραστικού κοινού, εφόσον αποτελεί έναν συναισθηματικό παράγοντα ευχαρίστησης που πηγάζει από το αυτοκίνητο. Ο Donald Norman, αναφέρεται εκτενώς σε αυτόν τον παράγοντα στο βιβλίο του Emotional Design, εξηγώντας τους μηχανισμούς μιας εσώτερης ικανοποίησης που αντλείται από τις λεπτομέρειες ενός καλοφτιαγμένου αντικειμένου. Ο χρήστης γοητεύεται από αντιληπτική διερεύνηση του αντικειμένου μέσα από όλες του τις αισθήσεις: η οπτική στιβαρότητα ικανοποιεί την όραση, το "σφράγισμα" της πόρτας την ακοή και η αίσθηση των καλοβαλμένων διακοπτών την αφή (ευχάριστη απτικά επίστρωση, απαλή λειτουργία σε όλη τους τη διαδρομή, δίχως τζόγους και κινητικές ατέλειες). Το είδος της αντιληπτικής αυτής ποιότητας, αυξάνει κατακόρυφα την ευχαρίστηση που εισπράττουμε κατά τη χρήση του αντικειμένου, με τον ίδιο τρόπο που ένα φρεσκοπλυμένο αυτοκίνητο μας δίνει συχνά την εντύπωση πως είναι πιο ευκολοδήγητο. Με τον τρόπο αυτό, οι κατά τ' άλλα τεχνοκράτες Γερμανοί φαίνεται πως έχουν εντοπίσει τον τρόπο να αγγίξουν το συναίσθημά μας. Έναν τρόπο πιο έμμεσο από τη συνήθη πρακτική μιας δυναμικής φόρμας και ταυτόχρονα, το ίδιο ή και περισσότερο αποτελεσματικό.

Η 5η γενιά του Golf, παρότι με τη συγκριτικά αυξημένη καμπυλότητα, υποδηλώνει μια μετάβαση από την αισθητική του ογκόλιθου σε εκείνη του... βότσαλου, παραμένει πιστή στις αρχές αυτού του –ομολογουμένως πετυχημένου– συμβολισμού.

Ανεξάρτητα από την παραπάνω θέση, το ζήτημα της ομαδικής παράκρουσης με το Golf φαίνεται να παρουσιάζει κοινωνιολογικό ενδιαφέρον... Οι απόψεις σας είναι κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτες. Λοιπόν, τί λέτε? Προς τί ο μύθος?

λαδόξυδο με... στυλ

2006-09-04T20:52:00.000+03:00

Για όσους πιστεύουν στην τελετουργία της μαγειρικής και αναγνωρίζουν την ομορφιά της ζωής στις μικρές λεπτομέρειες που στολίζουν την καθημερινότητά μας, η Eva Denmark A/S δημιούργησε τις Solo Aromagic Carafes (αρωμα...γικές καράφες). Διαθέτουν ειδικό μηχανισμό πού εξασφαλίζει την ομαλή ροή του περιεχομένου (λάδι ή ξύδι - μπαλσάμικο για την περίσταση) και αεροστεγές πώμα που επιτρέπει τη διατήρηση του αρώματος των μπαχαρικών που τα συνοδεύουν.

Αν το φαγητό είναι για σας μια βαρετή διαδικασία που εκτελείτε... διεκπεραιωτικά, αυτό το αντικείμενο, σας είναι παντελώς άχρηστο . Έτσι κι αλλιώς, το λάδι και το ξύδι δεν πρόκειται να εγκαταλείψουν ποτέ την πρώτη τους κατοικία για κάτι καλύτερο.

Αν πάλι οι στήλες γευσιγνωσίας των περιοδικών είναι οι πρώτες που διαβάζετε (έστω, μετά από τα ωροσκόπια), οι καράφες αυτές είναι από τα αντικείμενα που κάνουν τη διαφορά: μετατρέπουν το τραπέζι σε σύνθεση υψηλής αισθητικής, το φαγητό σε γαστρονομική εμπειρία και ανάγουν την αγγουροντομάτα με λαδόξυδο σε... σαλάτα εποχής με sauce vinaigrette.

πάμε Βαγδάτη;

2006-08-27T04:00:00.000+03:00

Χρηματοκιβώτιο σε ρόδες, ταξί της Βαγδάτης, ή σταθμός πολυμέσων του MTV? Και τα τρία, ή κατά την Ford ένα αυτοκίνητο... πόλης. Με μήκος μικρότερο από 4 μέτρα, θωρακισμένες πόρτες, κλειδαριές με συνδυασμό ασφαλείας, παράθυρα-πολεμίστρες, αλεξίσφαιρα στόρια, αλλά και ένα φιλόξενο εσωτερικό με οθόνη πολυμέσων 45 ιντσών στο πίσω μέρος, το SYNus (SYN=synthesis + u=urban + s=sanctuary) είναι η απάντηση της Αμερικής στις κρίσεις τρομοφοβίας των πολιτών της.

Τα πίσω καθίσματα αναδιπλώνονται, τα μπροστά περιστρέφονται προς τα πίσω και ιδού η προσωπική σας αίθουσα προβολής. Χαρείτε τα δελτία ειδήσεων παρκαρισμένοι στο κέντρο των εξελίξεων. Οι εξωτερικές εχθροπραξίες δεν πρόκειται να σας ενοχλήσουν...

Ακουμπήστε το όπλο σας στα πίσω παράθυρα και πάρτε μέρος στις εξελίξεις. Οι κλειδαριές με αριθμητικό συνδυασμό και περιστρεφόμενο μοχλό εγγυώνται να κρατήσουν μακριά τρομοκράτες και γιους που εποφθαλμιούν το αυτοκίνητο για τη βραδυνή τους έξοδο (sic!).

διακοπές για... ανασφαλείς

2006-08-23T02:29:00.000+03:00

Όσοι είδαν την πρόσφατη ταινία επιστημονικής φαντασίας "το Νησί", θα θυμούνται το ταχύπλοο σκάφος που εμφανίζονταν επίμονα στα όνειρα του πρωταγωνιστή. Τα περισσότερα μέσα μεταφοράς που βλέπουμε στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας σχεδιάζονται ειδικά γι' αυτόν το σκοπό. Δε συμβαίνει όμως το ίδιο με το σκάφος αυτό! Το Wally Power 118 είναι ένα σκάφος υπαρκτό, παρότι η εικόνα του είναι αρκετά φουτουριστική ακόμη και με τα δεδομένα του μέλλοντος.

Η ξεχωριστή του σχεδίαση διακρίνεται για την επιθετική της αισθητική. Οι έντονες ακμές και το δυναμικό του σχήμα θυμίζουν το αμερικανικό βομβαρδιστικό Stealth. Η υιοθέτηση αυτής της φόρμας αντικατοπτρίζει το κοινό αίσθημα ανασφάλειας των καιρών μας. Η φιλικότητα και ζεστασιά που περιμένει κανείς από ένα σκάφος αναψυχής, θυσιάζονται για χάρη ενός σχήματος που εμπνέει ασφάλεια στον σύγχρονο, απλό, καθημερινό... κροίσο.

Στη λιτή τραπεζαρία του καταστρώματος μπορείτε να χαλαρώσετε, έχοντας πρώτα εξολοθρεύσει όσους απείλησαν εσάς και τις διακοπές σας (η πρωταγωνίστρια δεν περιλαμβάνεται στον εξοπλισμό)

κουίζ

2006-08-23T00:16:00.000+03:00

Συχνά, το να μαντέψεις τη χρησιμότητα ενός αντικειμένου απαιτεί περισσότερη φαντασία απ' ότι για να το επινοήσεις. Μπορείτε να φανταστείτε τη χρήση του αντικειμένου στη φωτογραφία?

(απαντήστε στο link "comments")

H απάντηση: πιαστράκια για κάλτσες. Οι κάλτσες πιάνονται στα δύο άκρα, ώστε να μη χάσουν το... ταίρι τους κατά το πλύσιμο και το άπλωμα. Τέρμα οι χρονοβόρες αναζητήσεις του ζεύγους.

τα μέσα του... μέσου

2006-08-22T02:45:00.000+03:00

(ή τα ΜΜΕ του μέσου πολίτη)

Τα πρώτα σημάδια μιας κουλτούρας που εκλείπει έχουν αρχίσει να εμφανίζουν εδώ και καιρό τα κρατικά κανάλια. Μετά από μια χρόνια περίοδο αναζητήσεων, τα τρία τηλεοπτικά κανάλια της ΕΡΤ είχαν προσδιορίσει ένα προφίλ ικανό να σταθεί με αξιοπρέπεια απέναντι στο θλιβερό τηλεοπτικό τοπίο της ιδιωτικής τηλεόρασης. Μπροστά στο απογοητευτικό θέαμα μιας μαζικής κουλτούρας προσαρμοσμένης στις προσληπτικές ικανότητες του μέσου όρου (περιττεύει να αναφερθώ εκτενώς στο πρόγραμμα των ιδιωτικών καναλιών), τα κρατικά κανάλια είχαν αρχίσαν να διαφαίνονται ως θεματοφύλακες ενός πολιτισμού που πάλευε να διασωθεί. Φαίνεται όμως, πως ο δρόμος της εναλλακτικής τηλεόρασης για ένα κοινό που αντιστέκεται στα σύγχρονα πρότυπα λαϊκής κατανάλωσης δεν ικανοποιούσε το κακώς νοούμενο αίσθημα "δημοκρατικοποίησης". Μιας "δημοκρατικοποίησης" που τείνει να εξισώσει κάθε έκφανση πολιτισμού με έναν μέσο (και στην πραγματικότητα χαμηλό) όρο, στο όνομα ερεθισμάτων που πρέπει να είναι εύληπτα από όλους.
Έτσι, η ΕΡΤ δεν άργησε να στραφεί "δημοκρατικά" προς τα βραζιλιάνικα σήριαλ (επιστροφή στους κώδικες αξιών εποχών -φοβάμαι και καθεστώτων- που πιστεύαμε πως έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί), την αμετροέπεια και καταστροφολογία στην ενημέρωση (μη σταθούμε και παραπίσω από τους συναδέλφους των ιδιωτικών μέσων) και βέβαια το νεότερο παράδειγμα αμερικανόφερτων εκπομπών που αναλαμβάνουν να ξαναθέσουν στον ορθό δρόμο κάθε επαναστάτη που τολμά να πιστεύει σε "επικίνδυνα ιδεολογήματα" όπως το δικαίωμα στην ιδιαιτερότητα. Και δεν αναφέρομαι μόνο στην ιδιαιτερότητα των τηλεοπτικών προτιμήσεων, αλλά και στις πρωτογενείς ιδιαιτερότητες του ίδιου του ανθρωπίνου σώματος. Έτσι, αν η μύτη σας ξεπερνά το μέσο όρο (όχι από άποψη σνομπισμού - αυτός είναι θεμιτός), τότε μια σειρά αμερικανών χειρουργών αναλαμβάνει να διορθώσει το λάθος. Αν έχετε παραμείνει "μαλλιάς και μηχανόβιος", η ίδια ομάδα θα αποκαταστήσει το προφίλ σας σε σχέση με την "ορθή" εικόνα του καλοχτενισμένου ευπρεπούς πολίτη με τη χωρίστρα στο πλάι, το δερμάτινο μπουφάν και το κόντρα ξύρισμα, που ακούει Air Supply στο οικογενειακό του Toyota. Ασφαλώς, η διάσημη ομάδα χειρουργών της εκπομπής "Ριζική Αναμόρφωση", αναλαμβάνει να συμμορφώσει ένα πλήθος ακόμη από ατίθασα χαρακτηριστικά όπως το μέγεθος και ύψος του στήθους, την επιφάνεια του δέρματος, τα χαρακτηριστικά του προσώπου και ό,τι άλλο τολμά να υπαινίσσεται κάποια ιδιαιτερότητα που άναρχα ξεφεύγει από την κρατούσα εικόνα του φυσιολογικού. Και βέβαια, να προβάλλει περίτρανα το θεάρεστο έργο της με εικόνες ανθρώπων που αναλώνονται σε λυγμούς ευγνωμοσύνης προς τους θεούς της χειρουργικής ομογενοποίησης.
Και εκεί που θα περίμενε κανείς να δεί το σύμβολο της ιδιωτικής προσφοράς στο βωμό της τηλεοπτικής κουλτούρας (το σηματάκι του καναλιού στην πάνω γωνία της οθόνης δηλαδή), αντικρύζει με απογοήτευση και τρόμο, το logo της... ΕΡΤ. Με άλλα λόγια, αν τολμήσαμε προς στιγμή να απατηθούμε ότι τα κανάλια που πληρώνουμε θα έστεκαν στο ύψος ενός πολιτισμού που ονειρευόμαστε, η αλήθεια έρχεται να μας θυμίσει πως δεν αξίζουμε τίποτα περισσότερο από σκυλάδικα, κοσμικές στήλες, τηλεοπτικούς ψυχαναλυτές, κράχτες των ειδήσεων και βέβαια χειρούργους που θα μας συμμορφώσουν με τα πρότυπα ομορφιάς. Αυτή λοιπόν είναι η επίσημη στάση της κρατικής τηλεόρασης απέναντι στο ζήτημα των μέσων - να γίνουμε όλοι μέσοι. Να πειστούμε πως η λύση στην αρνητική μας αύρα είναι η στραβή μας οδοντοστοιχία. Να βεβαιωθούμε πως η ευτυχία, η καλλιέργεια και προσωπική ανάπτυξη αρχίζουν και τελειώνουν στο νυστέρι της "ριζικής αναμόρφωσης". Ζήτω λοιπόν η οπτική μας ομογενοποίηση. Ζήτω η πνευματική και διανοητική μας ομογενοποίηση. Και βέβαια ζήτω η ιδεολογική και τηλεοπτική μας ομογενοποίηση.
Δεν θα πω κάτι καινούριο αν ισχυριστώ ότι έχουμε την τηλεόραση που μας αξίζει. Μπράβο στην ΕΡΤ που ξαναγύρισε στο μαντρί της λαϊκής -ή μάλλον λαϊκίστικης- κουλτούρας... Μήπως ήρθε η ώρα να συνειδητοποίησουμε πως οι εναλλακτικοί είμαστε πολλοί και άρα δεν είμαστε και τόσο "εναλλακτικοί"?

αντικείμενα

2006-08-19T18:27:00.000+03:00

Αυτή είναι η πρώτη δοκιμή για τη δημιουργία ενός blog με θέμα τα βιομηχανικά αντικείμενα, το σχεδιασμό αλλά και τον ευρύτερο ρόλο τους στο σύγχρονο πολιτισμό.